26.6.15

ndeleng cah-cah sing bengak-bengok nggugah wong kanggo saur marai kèlingan jaman isih nang ndésa. lan yèn dipikir2, pancèn kelakuan kaya ngono kuwi luwih patut nang ndésa. ing kampungku, nalika kuwi, mung ana rong omah sing kristen. siji wong budha. udakara wong lima sing kejawèn lan ora naté solat. lan ya ana cah kristen sing mèlu bangak-bengok nggugahi wong turu. yèn mangsa rambutan wis abang, éntuk bonus njupuk (nyolong) woh-wohan. jaréné halal njupuk barangé wong sugih. mung nggawa kenthongan lan mubeng desa. kejaba kanggo nggugah, uga kanggo medèni maling sing tambah niat ing wulan pasa. yèn cedhak omah sing ana bayiné, swara mandheg sik.

nalika wong-wong sing bengak-bengok kuwi banjur gedhé lan ngumbara menyang kutha, kelakuan kuwi isih diuripaké. banjur diturunaké. ora sadhar yèn ing kutha, wong agama liya luwih akèh. mbok menawa kabudayan kaya mangkono mau bisa ditrapaké ing panggonan sing kabèh muslim, kaya ing islamic village, tangerang.

lan jakarta, bekasi, bogor, depok, tangerang diisi déning wong-wong kampung kaya aku iki. gagap mudheng yèn kampungé saiki ora mung muslim thok. ora ngerti unggah-ungguhing wong kutha.

24.6.15

kaset

kelingan nalika bar tuku kaset jaman mbiyèn. ngonthèl nang toko èlèktronik siji-sijiné nang salaman. mulih kanthi sumringah nggawa kasèt sing diplastiki. isih mambu cina. sedina-dina mung nyetėl lagu-lagu kuwi-kuwi wae. diwolak-walik. a-b. b-a. a – puter balik – a maneh. b – puter balik – b manėh. ngurutaké seka lagu pisanan, keloro, ketelu ... kaya wong dzikir, kudu urut. ngrungoaké lagu karo maca liriké sing kesambung karo bungkusé.

sinambi mbukak jendhéla kamar, nyanyi-nyanyi ra karuwan. kanthi sesawangan kebon pisang.

ing jaman nalika lagu diėcėr kaya saiki iki, metu siji-siji, lagu-lagu kuwi kaya kurang bregas. kaya wong kenalan nang plataran wiyar dalan jénderal sudirman, ijolan kertu (sing ana kalané ora dilirik blas jenengé, kejaba jabatané). lagu-lagu kuwi yang mung ngono kuwi. diundhuh seka itunes apa piratebay, milah milih lagu sing disenengi thok. banjur, gawé pleilis. rasané dadi béda. kaya muslim mazhab imam syafii sing wudhu kudu urut, terus mèlu wudhuné imam hanafi sing bisa diwolak-walik. kaya kurang khusuk.

(karo ngentèni undhuhan ost dreams, mbiyèn tuku kasèté urunan karo mbak tentrem)

9.9.14

mangkat gasik menyang jakarta. amarga durung sarapan, tuku gedhang godhog sik nang cedhak palem semi. regané 2500 rupiah. numpak bis 62. kaya biyasané, turu. tangi rada kebablasen. mudhun benhil. mampir indomaret tuku permèn. numpak ojèk. tekan kantor lan isih tetep luwé.

13.1.13

udan gawé tipak béda tumrap barang sing béda. dalan-dalan padha teles. akèh manungsa sing milih mlungker kemul sarung. udan uga nyangking klawung utawa pelangi. pungkasan aku weruh klawung nalika ing melbourne wingi, pas ing sa dhuwuré iklan koran ing pojok collins street. katoné énak udan2 ngéné iki nongkrong nang kafé-kafé sing sumebar ing kutha iku. udan uga gawé pepinginan perkara panganan dadi béda. umumé, wong2 jawa sing asli ndésa seneng karo téla anget, uwi, gorèngan, gatotan, lan liya2né. ing cedhak omah, sing paling pas yaiku srabi. apa becike gagé tuku srabi ya?

8.1.13

urip ing jakarta kuwi kaya mbuwang wektu. mangkat-mulih kerja butuh 2 jam. ngrembug perkara wektu, jaman nalika uripku isih seneng nglangut sinambi nyawang njaba cendhéla, iku uga mbuwang wektu. dadi kelingan jaman liyané manèh nalika sinau filsafat, aku saiki iki kaya déné manungsa industrialis ala marcuse. aku naté nyingkiri pagawéyan amarga pamikiran iki. lan wewayangan iku teka manèh. aku isih durung ngerti uga, tekan wanci iki, nanggepi wektu sing sansaya runcit.

7.1.13

rasané. Lagi bosen. nonton tv, pencat pencèt rémot, film2 kriminal.

27.7.12