aku wis cubriya wiwit mbiyèn, omah iki ora gathuk. yèn tembungé yohanes surya iku mestakung. rasané suwung. ukarané kecandhet nang uwan. ora bisa dadi apa-apa kejaba mung tulisan nglegena tanpa puspa. mau tak pikir, aku bisa kekancan karo omah kuwi. paling ora, bisa dadi mitra crita. nanging, pancèn garis kuwi kudu diliwati. garis sing wis naté keprungu ing kabar wadi seka donya awang-uwung. wis, diakèhi donga waé bèn bisa mabur nang awang-awang banjur nembang puspawarna kanthi gérongan cacaca.

ing kolèksiku, aku nyimpen dhagelan mataram lan pengajian. gunané kanggo panglipur ati nalika aku krasa nelangsa nanging isih kudu kerja. lan yèn wis ngrungokaké lan tetep nelangsa, berarti pancèn lagi dikon nggrantes.

langit surem nanging ora ana riwis-riwis grimis. sawise mangan ngopi karo nyemil kukis, aku maca manèh cerpènku sing naté kapacak ing koran Jurnal Nasional. aku seneng diksi sing tak rawit ing karangan iku. aku banjur ngudhal-udhal email lawas, golèk tipak apa sing dadi lelandhesan crita mau. aku isih kèlingan ilustrasi ing koran kuwi, ana tulisané "oportunis" ngebaki kothak. aku uga isih kelingan sawijing komèntar seka crita cekak kuwi, sing kurang luwih "enak dijadikan cerita, tidak untuk dialami."

aku maklum, perkara kuwi, kaya déné aristoteles nganggep tragedi utawa crita sedhih iku mujudaké crita sing adhiluhung. nganyut lara ati iku pancèn sawijining rumus paling patrap nalika magepokan karo seni. iku uga sing dadi alesan lagu pop sing ngenes dadi kesenengané wong akèh.

pirang-pirang taun kepungkur, ana tukang ramal ing bali. musrik iki. wong kuwi ndeleng aku suwi, praupan sajak mesakake karo aku. mbok menawa pancen rupaku rupa melas. aku nganggep ramalan kuwi guyonan. aku arang ketemu tukang ramal sing niat crita. akeh-akehe bungkem yen tak kon njajal ngramal. sing iki, crita ya mung saupil, katone ora tega arep crita. wektu kuwi aku nganggep dheweke ngira aku bejad.

liya dina, ketemu tukang ramal maneh nalika ing jakarta. ora ana angin, ora ana udan, wong kuwi uga ngramal aku. critane mung saupil uga. dheweke malah nggedubrus perkara liya. perkara sing sawise takon karo swargi Ibuku, dicritani kanthi luwih jangkep. crita sing katone wis diruwat dening ibuku sawise kuwi. crita sing mung kudu isin amarga aku kaya kurang donga kanggo apa sing mbiyen tak anggep sepele lan musrik. sing iki jan-jane critane rada sumringah. aku uga nganggep iki guyonan.

nanging, kanyatane, guyonan kuwi katone wis kewiyak separo dalan sing tukang ramal seka bali iku. aku lagi mudheng, ngapa kok sajake, ramalan sing tak anggep kabar apik iku jebul didhisiki crita sing ora mung saupil thok. regede padha karo upil, mungkin ambune malah kaya mani. nanging, kuwi kaya kaca benggala nalika aku srawung ing alam awang-uwung sing nate diwedhar karo bapakku. ing ndonya awang-uwung, crita kuwi mung bisa ditesmak ing kahanan kang uga awang-uwung alias suwung. yen ing buddha disebut ‘sunya.’

wingenane, ana kenya sing medhar mantra sing lumrahe katulis ing watu mani. embuh kuwi pratandha apa. kuwi uga guyonan liya sing ditulis karo Gusti.

aku njajal medhar, nanging perkarane, sirahku ora bisa suwung. butuh lelaku. aku wis ora kepingin ngerti maneh. aku mung arep mlayu, mlumpati segara, ngupadi lelakon sing jarene isih disimpen dening peri.

jaman isih smp mbiyen, yen aku ngimpi, ibuku mung ngendika, “kuwi peri.”

peri-peri kuwi pancen sok crita perkara-perkara aneh. sawijining dina, aku ketemu nang impen lan mung nduduhake tulisan "i owe u" sing kapacak ing tembok werna ijo. peri kok bisa basa gaul inggris ngene. liya dina, ana peri liya teka ing impen lan ndongeng crita sing aku ora mudheng kuwi crita apa. pirang-pirang taun kepungkur, sawijing peri nemoni ing sawijing omah lawas. mlaku bebarengan karo mesam-mesem. bubar kuwi, durung ana maneh peri sing nemoni aku. mungkin peri-peri jaman saiki sibuk nonton serial korea kidul.

ana titik ing dalan lawas kuwi
kapangku kerangu wudhu
dadya srengenge yen arep jingglang
ambles bumi yen sedya ngilang

sirahku lagi akeh muter. sedina mung nang ngarep laptop. pas adzan isya, aku lagi metu. ngarep-arep ana pikiran sing bisa mletik. dalanan kator wiyar. kremun cilik ngancani mlaku. lagu-lagu payung teduh semumpel ing kuping. ngimbangi kangen. nyingkire cemburu. ngrusak pikiran sing sumadya. embuh. aku ora entuk kakean mikir. aku rasane kaya kepingin ngulandara. ben ilang kabeh sing ngruweti pikiran. wengi iki becike ngetik sing akeh. sesuk turu sing akeh.

kelingan impenku jaman semana, nalika kabeh isih durung diwiwiti. bapak mung mesem. “tenane?” kelingan uga nalika miwiti lan sawetara kanca ngujar padha, “tenane?”

lagi seneng-senenge dolanan ukulele. unyu. cuilik. prasaja. rasane luwih gampang tinimbang gitar, mung patang senar. aku ngirim tab nang ukulele-tabs.com. njajal, mengko bakal disalin karo situs-situs ra jelas kakean iklan kuwi apa ora. aja njajal chord kuwi nganggo gitar, swarane bakal blero ha ha ha. contone lagu tik tik bunyi hujan iki.

ndeleng cah-cah sing bengak-bengok nggugah wong kanggo saur marai kèlingan jaman isih nang ndésa. lan yèn dipikir2, pancèn kelakuan kaya ngono kuwi luwih patut nang ndésa. ing kampungku, nalika kuwi, mung ana rong omah sing kristen. siji wong budha. udakara wong lima sing kejawèn lan ora naté solat. lan ya ana cah kristen sing mèlu bangak-bengok nggugahi wong turu. yèn mangsa rambutan wis abang, éntuk bonus njupuk (nyolong) woh-wohan. jaréné halal njupuk barangé wong sugih. mung nggawa kenthongan lan mubeng desa. kejaba kanggo nggugah, uga kanggo medèni maling sing tambah niat ing wulan pasa. yèn cedhak omah sing ana bayiné, swara mandheg sik.

nalika wong-wong sing bengak-bengok kuwi banjur gedhé lan ngumbara menyang kutha, kelakuan kuwi isih diuripaké. banjur diturunaké. ora sadhar yèn ing kutha, wong agama liya luwih akèh. mbok menawa kabudayan kaya mangkono mau bisa ditrapaké ing panggonan sing kabèh muslim, kaya ing islamic village, tangerang.

lan jakarta, bekasi, bogor, depok, tangerang diisi déning wong-wong kampung kaya aku iki. gagap mudheng yèn kampungé saiki ora mung muslim thok. ora ngerti unggah-ungguhing wong kutha.

kaset

kelingan nalika bar tuku kaset jaman mbiyèn. ngonthèl nang toko èlèktronik siji-sijiné nang salaman. mulih kanthi sumringah nggawa kasèt sing diplastiki. isih mambu cina. sedina-dina mung nyetėl lagu-lagu kuwi-kuwi wae. diwolak-walik. a-b. b-a. a – puter balik – a maneh. b – puter balik – b manėh. ngurutaké seka lagu pisanan, keloro, ketelu ... kaya wong dzikir, kudu urut. ngrungoaké lagu karo maca liriké sing kesambung karo bungkusé.

sinambi mbukak jendhéla kamar, nyanyi-nyanyi ra karuwan. kanthi sesawangan kebon pisang.

ing jaman nalika lagu diėcėr kaya saiki iki, metu siji-siji, lagu-lagu kuwi kaya kurang bregas. kaya wong kenalan nang plataran wiyar dalan jénderal sudirman, ijolan kertu (sing ana kalané ora dilirik blas jenengé, kejaba jabatané). lagu-lagu kuwi yang mung ngono kuwi. diundhuh seka itunes apa piratebay, milah milih lagu sing disenengi thok. banjur, gawé pleilis. rasané dadi béda. kaya muslim mazhab imam syafii sing wudhu kudu urut, terus mèlu wudhuné imam hanafi sing bisa diwolak-walik. kaya kurang khusuk.

(karo ngentèni undhuhan ost dreams, mbiyèn tuku kasèté urunan karo mbak tentrem)

mangkat gasik menyang jakarta. amarga durung sarapan, tuku gedhang godhog sik nang cedhak palem semi. regané 2500 rupiah. numpak bis 62. kaya biyasané, turu. tangi rada kebablasen. mudhun benhil. mampir indomaret tuku permèn. numpak ojèk. tekan kantor lan isih tetep luwé.

tangi turu udan deres. jingglang ngocèh ésuk2. mangkat kerja mèlu rina, sing nyetiré blusukan nang pinggiran. tekan palem semi, ganti numpak bisa mayasari 62. untung ora bocor, biasané bis iki sok bocor yèn udan. sadawané dalan, aku ngrungokaké pengajiané kyai imron jamil. tekan kantor, absèn sik terus pesen wédang jaé nang warung ngarep. nyrutup wédang sinambi ngrungokaké 'tak kira dina iki bakal udan' sing dinyanyèkaké déning sondre lerche. Pas

udan gawé tipak béda tumrap barang sing béda. dalan-dalan padha teles. akèh manungsa sing milih mlungker kemul sarung. udan uga nyangking klawung utawa pelangi. pungkasan aku weruh klawung nalika ing melbourne wingi, pas ing sa dhuwuré iklan koran ing pojok collins street. katoné énak udan2 ngéné iki nongkrong nang kafé-kafé sing sumebar ing kutha iku. udan uga gawé pepinginan perkara panganan dadi béda. umumé, wong2 jawa sing asli ndésa seneng karo téla anget, uwi, gorèngan, gatotan, lan liya2né. ing cedhak omah, sing paling pas yaiku srabi. apa becike gagé tuku srabi ya?

urip ing jakarta kuwi kaya mbuwang wektu. mangkat-mulih kerja butuh 2 jam. ngrembug perkara wektu, jaman nalika uripku isih seneng nglangut sinambi nyawang njaba cendhéla, iku uga mbuwang wektu. dadi kelingan jaman liyané manèh nalika sinau filsafat, aku saiki iki kaya déné manungsa industrialis ala marcuse. aku naté nyingkiri pagawéyan amarga pamikiran iki. lan wewayangan iku teka manèh. aku isih durung ngerti uga, tekan wanci iki, nanggepi wektu sing sansaya runcit.

rasané. Lagi bosen. nonton tv, pencat pencèt rémot, film2 kriminal.

Nglangut

Ndeleng hamster muter2 nang ruwangan tanpa rowang

jadwal acarané sing mengko nang ustrali wis tekan. katoné padhet. rada aras2en mangkat nyang melbourne. nanging, aku pengin uga ketemu salju (haiyah, ndesané kebukak). ngomong2 masalah ndesa, pas dina senèn wingi aku nemu kembang semboja kelopak enem. tekan kantor, dak pamèraké karo mas sius. aku isih kelingan. jaman mbiyèn, nalika ing saréyan (kuburan), aku asring golèk kembang semboja kelopak enem. umumé, kembang semboja iku kelopaké lima. cah-cah - lan uga aku - padha ndèlèhaké kelopak mau ana ing buku. jaréné bèn pinter. kanyatané? blas ora nyambung.

bar nemu tulisan seka majalah kejawèn terbitan balé pustaka (taun 1935): Tiwas dening anggènipun tapa. Ing dhusun Kagokên, bawah asistèn wêdana Gatak, Surakarta, wontên tiyang kalih kakang adhi, sami anakipun kapala dhusun Kagokan. Sadhèrèk ingkang sêpuh cariyos badhe tapa mêndhêm, adhinipun ingkang kapurih mêndhêm, sakawit botên purun, nanging sarèhning dipun pêksa, inggih dipun pituruti. Enjingipun pêndhêmanipun dipun tuwèni, pinanggih taksih gêsang, nanging ingkang wontên pêndhêman nalika sumêrêp dipun tuwèni malah muring-muring, gadhah panêdha sampun dipun tuwèni malih. Wusana sanès dintên ing ingriku wontên ganda botên eca, sakawit dipun kintên bathang tikus. Sarêng wontên sagawon ngêmbus-êmbus dhatêng papan pêndhêman, adhinipun sawêg èngêt, pêndhêman lajêng kadhudhuk, kakangipun pinanggih sampun pêjah. Miturut papriksan doktêr, pêjahipun jalaran kêplêpêgên.

sambel tomat

parkir utek dhisik. sawisé nyunting tulisan2 basa indonesa kesuntik jargon2 inggris, rasané perlu lerem ing antarane larikan basa jawa. sinambi mangan marning pedhes olèh2é weny seka surabaya. perkara pedhes2an, aku dadi kelingan jaman nang pesantrèn. seminggu mulih pindho. mulih ing tengah minggu iku kanggo njupuk sambel racikané ibu. gandhèng wis kangen tenan karo sambel trasi versi ibu kuwi, setu wingi aku nyoba gawé. lunga menyang pasar, blanja lombok abang, godhong salam, gula klapa, tomat, lan trasi. ora persis, mung mirip. sambelé ibu luwih legi. racikané digodhog dhisik. versiku, tak gorèng waè. gula jawané luwih akèh. bojoku sing biasané mèlu nganggo sambel ijo gawéyanku, rong dina wingi ketoké kurang minat ha ha ha ha. wis lumrahé dadi wong gunung, aku luwih seneng panganan legi, klebu sambel sing sak mesthiné pedhes.

wah, jebul blogger saiki rada minimalis. aku arep nyoba aktif maneh

warung kopi ngarep kantor iku dadi cangkurkan saben soré (lan uga awan). wong-wong ngobrol ora jelas, ngalor ngidul, ngétan ngulon, munggah mudhun. nah, ana kalané, obrolané ngancik tekan crita dolanan jaman cilik. playon ing antarané udan, pedhang2an nganggo manggar, prosotan nganggo mancung, gawé gèthèk seka debog, tulup2an, bèkel, lan sapunanggalané.
cah2 sing gedhé ana kutha sok gumun. "emang itu masih ada? aku dengernya dari bokap kalau cerita tahun 40-an."
rada anyel njawabé. pikiré wong kuwi, critané kaya jaman laskar pelangi waé. nanging kanyatané pancèn mangkono. yèn wayah udan ngéné iki, wong2 tuwa padha wanti2 supaya ora dolan menyang kali. wedi banjir mengko klelep nang kedhung. kanyatané, wong2 tuwa kuwi ya ora digugu ujarané lah wong banyu kali lagi kebak2é lan mesthiné nyenengaké y`en ora pas wayah udan. yèn pas dolan nang kali, sakliyané dolanan pasir uga golèk urang. ngepasi pas supit (sunat), biasané cah2 padha pépé manuk ing watu2 panas. rasané gatel2 piyé. halah

dina mau, wiwitan aku mangkat kerja seka omah anyar nang perumnas 1 karawaci. panggonan sing cukup kutha, kanggoku lan bojoku. aku lan bojoku, biasané pindhah omah ya mung pindhah waé. nanging, amarga wingi éntuk titipan supaya golèk dina sing becik, pungkasané manut-manut waé. wis dadi lumrahé wong jawa yèn arep ngangslupi omah anyar kuwi kudu digathèkaké dina pasaran sing sreg. ndilalah, wetoné bojoku ngepasi minggu wingi kuwi. dadi sisan ndéné. ngangkut2 barang wis diwiwiti dina setu. lan mbenginé, wong saomah lagi resmi mlebu manggon ing ngomah kuwi.
kanggo sing ora ngerti, mesthiné nganggep aku lan bojoku mlebu omah mau dina setu. nanging, pètungan jawa iku béda. awané pancèn setu, nanging wiwit maghrib, dina wis ganti dadi minggu. wong jawa nganggep (kaya déné tanggalan sing nganggo pètungan mbulan liyané) yèn gumantiné dina iku ngepasi nalika rembulan wis wiwit katon. dadi setu mbengi iku wis kepétung dadi minggu.
perkara golèk ngerti dina kuwi apa kuwi, saiki wis ora angel manèh. aku uga wis gawé program nganggo php sing bisa kanggo golèk dina. nang internèt uga wis akèh sing bisa kanggo golèk dina.
aku dadi kepikiran, piyé yèn nyithak dhéwé waé tanggalan sing lengkap kanthi tanggalan jawa lan uga wukuné sisan.

panasé lagi ngathang-athang. "seperti di arab," jaréné bakul siomay. kamangka, panas dina iki isih lumayan. "sudah dua hari ini, panasnya gak segitunya," ukarané sopir taksi èksprès esuk mau, nalika aku numpak seka slipi tumuju kantor. dina iki, aku ngantor rada telat. sawisé numpak ojèk tekan summarecon kanggo njupuk dhuwit, aku banjur numpak angkot jurusan malabar, mudhun ing prapatan sing tumuju menyang pam. wis patang sasi iki nunggak mbayar banyu. bar kuwi, lagi nang omah tongkol sing arep dibangun. perkara kana-kéné banjur lagi mangkat. tekan kantor, gawéyan wis numpuk bruk.

kaya dene campursari jawa sing klebonan dhangdhut, ing kendhang kempul banyuwangèn uga kesrawungan aliran 'koplo'. lumrahé aku luwih seneng karo lagu kendhang kempul sing temenan, sing orisinil. jarene otentik, dudu sing fusion. nah, iki lagi ngrungoake lagu seka radio suara jawa suriname (dj sakimin), judhule 'aja cilik ati' sing nyanyi catur arum. kaya lumrahé lagu banyuwangi (èling2 waé tembang gènjèr-gènjèr), céngkoké kaya wong nelangsa. lah ing youtube waé tangané sing nyanyi tatoan, ning ya tetep suara irungé keprungu cetha.

.

Wiwit 25 desember 2010, aku pindhah seka omah ing jonggol menyang karawaci. Perkarane sepele ning wigati, bojoku entuk gaweyan nang gading serpong. Wengi iki nginep ing jonggol. Dhewe. Rasane kaya mecaki dalan sing kaliwat kanthi rasa kangen sing mamring. Wit cempeka ing ngarep omah wis ngrembuyung wohe.

esuk

Awal wulan april wingi, aku lunga menyang madura, dolan nang punjering bathik2 madura. Mbuh ngapa, katone aku kakean tugas sing magepokan karo bathik lan tenun akhir2 iki Nalika tekan pamekasan, ana langgar (mushola) cilik cedhak wong2 sing lagi mbathik. Aku dadi kelingan jaman cilik. Lumrahe, cah2 sing wis dianggep gedhe (udakara smp utawa sd kelas 5/6) nginep nang langgar. Turu kanthi bantal kayu. Sakdurunge turu, cah2 dolanan ing plataran. Mangkat turu dadi kebak crita. Ana uga kalane dolan adoh nonton ndhangdhut nganti tangga desa , mlaku ngliwati sawah, nyawut woh2an ing kebonan, gelut karo wong liya desa.
Nalika aku matur bapak yen arep turu nang langgar, bapak katon sumringah. Mesem. Aku mangkat karo nur kirom. Nanging, piye maneh aku pancen dudu bocah sing tatag. Wayahe mangkat turu, aku ora kuwat karo lemut lan adheming hawa. Kanthi krukup sarung, aku mulih. Dhodhog lawang. Ibu mbukak lawang. Lan pancen, wong2 ngomah nunggu aku mulih amarga wis ngira yen aku ora bakal kuwat.

lagi nemu tulisan goenawan mohamad sing kapacak dadi bebuka ing novel wong njaba déning mas revo. sumangga maos: http://goenawanmohamad.com/esei/bebuka-kanggo-novel-%E2%80%9Cwong-njaba%E2%80%9D.html

lagi waé ngunggahaké daftar koleksi lukisan pak raden. panjenengan bisa mirsani coretan-coretan priyayi sing asma asliné suyadi iki ing situs http://pakraden.org . wicarané andhap asor. senengané ndongeng lan cedhak karo cah cilik. béda banget karo solah tingkahé pak raden ing serial tv si unyil. jaré kancaku, pak radèn iku pas banget kanggo nggambaraké 'donya iki panggung sandiwara.' pak raden dudu priyayi sing mubra-mubru ing bandha. omahé cedhak ing pusat front pembela islam sing asring bengak-bengok kaé.

ora ngerti yuswané pira. tlapukan mata sing siji wis ora bisa mbukak. "kula ditundhung saking ngomah, dikon mulih ting malang, kènjèran," ibu tuwa mau ndhepoprok ing pojok angkot legok-pos, tangerang. pancèn, langit katon surem ésok mau, nanging ora sesurem sesawangan ing angkot werna kuning iku.
angkot miyak dalan sing gemruget ing antarané macet lan dalan rusak amarga trek-trek pasir. nétrané kembeng. nalika mèh tekan islamic center, awakké nganti ambruk sedéla. "sekawan dinten kula mboten nedha," swarané alon banget. kupingku kudu dicedhakaké nganti mèh nèmpèl lambéné. wong wadon tuwa nganggo jarik mau katon ndremimil, ndonga lan nyeluk asmaning Gusti.

pikiran lagi bunek. cupet.

métani tembung, utamané ing basa jawa lan melayu iku kaya dolanan wektu. kanggoné wong sing nganut kejawèn, asring dadi pétanan sing diterusaké dadi manéka warna crita lan malah dadi agama.

telu ing basa sangsekerta, telu iku tri, mèmper karo basa inggris three. ing basa jawa kuna asli, tembungé telu karo tiga. tembung iki uga dadi jalaran kanggo tembung tigan (endhog), sebabé endhog iku dumadi seka telung (3) matèri, yaiku cangkang, putih, lan kuning. telur iku uga dumadi seka telu. ing pewayangan, angka telu sing magepokan karo kapercayan disambungaké karo dumadiné bathara guru, togog, lan semar. déwa telu sing dumadi seka endhog. ing kitab purwacarita, dicritakaké yèn sanghyang tunggal dhaup karo dewi rekatawati. embuh piyé, sing baku sang déwi nglairaké endhog, dudu manungsa. amarga jèngkèl, endhog mau dibanting. cangkang dadi antaga (togog), putih dadi ismaya (semar), lan kuningé dadi manikmaya (bathara guru). manikmaya dadi rajaning déwa, antaga dadi pamilut para dur angkara, ismaya panggulawentah para ksatria.

gawé istilah pegawai iku rada anèh ing basa indonesia. tembung iki luwih cedhak karo basa jawa kuna. apa ana tembung gawai ing bausastra indonesia? ing basa jawa jelas ana, yaiku gawé. kaya déné gulai dadi gulé, ramai dadi ramé, semono uga, gawai iku dadi gawé. sejatiné, dudu gawai nanging gaway. dudu i nanging y. tembung2 sing nganggo y ing pungkasaning tembung iki lumrah ing basa jawa kuna. umpané: tamuy (tamu), wway (banyu:jawa; cai:sundha; air:melayu), wangkay (bangké:jawa, bangkai:melayu), gulay (arti ing basa jawa kuna yaiku manéka warna rempah2an), apuy (geni:jawa, api:melayu), raray (bocah), lan liya-liyané. tembung2 sing rada genit nganggo y iki isih ana ing basa osing. ana kalané, y uga tinemu ing tengah, dadiné kaya basa pocapan cah2 alay. upamané hyas (hias:melayu), mangulyat (menggeliat:melayu, ngulèt:jawa), syapa (sapa:jawa, siapa:melayu).

klangenan sejatiné, tembung iki mula bukané apik. nanging yèn panjenengan nginjen ing bausastra jawa saiki, klangenan iku bisa dimaknani slingkuhan. tembung iki jaman kunané yaiku kalangwan utawa kalangön. tembung linggané (kata dasar) yaiku "langö" utawa "langeu" (aksara "eu" iki isih ana ing basa sundha). ing basa bali dadi "langu." ing nyepi, salah sawijining sing diinggati yaiku "kalanguan". artiné ngilari apa sing dadi kasenengan. "langö” pancèn artiné kasenengan utawa kaéndahan. zoetmulder nganggo tembung iki kanggo nggambaraké sastra jawa kuna sing éndah. ing padinan jawa, klangenan iku artiné kasenengan, upamané manuk kutut, dolanan sing disenengi, lan uga slingkuhan. tembung linggané sing saiki yaiku “langen” sing artiné “seneng”. perkara klangenan iki bisa panjenengan waca ing panalitèn seka ui iki.

wis naté ngerti online game komputer sing jenengé nation states? aku wiwit dolanan nation states gara-gara ora kecanggah dolanan travian sing butuh wektu akèh. nation states ora kaya dolanan liyané. gawéyané max barry iki (penulis crita rékan ilmiyah) nggagas negara sing manut karepé awaké dhéwé. saben dina (setelanku) ana perkara (issue) sing kudu ditanggepi. tanggepan iku mengko sing dadi abang-biruné negara. negaraku jenengé jonggol. saiki wis mlebu urutan 16 ing tlatah The Land of Kingdom and Emperors kanthi sistem sing mèmper diktator lan campur bawur gak jelas ha ha ha .... ngrokok ora éntuk (kamangka aku ngrokok), wartawan salah nulis dipecat, tata basa iku penting, lambang kéwan nasional iku kadhal (lan dadi menu utama), dhuwité bénggol. pedunungé saiki ana 1.205 milyar wong.
aku isih durung sreg karo genderane. kanggo saiki, cukup kaya ngene wae.

mau, jagongan bareng nang plasa semanggi bareng pak pras, mas revo,lan bu kus. ndeleng buku2né mas révo marai ngiler. isiné buku2 kajian jawa klasik jaman majapahit. sing tambah ngiler, mau dhèwèké 'pamèr' disèrtasiné sing arep dicithak karo kpg. lan, ana manèh buku siji, yaiku terjemahan novèl 'the stranger' albert camus. halah, aku dhéwé isih durung rampung2 gawé terjemahan sauplik kaya ngono kaé. kanggo ngleremké pikir, tekan ngomah nyetel film lawas to kill mockingbird.

Alice wiwit krasa kesel, ngancani mbakyuné lungguhan ing pinggir kali, lan ora ana sing bisa dilakoni; sepisan pindho dhèwèké ngintip buku sing diwaca mbakyuné, nanging tanpa gambar utawa pirembugan sing katon, banjur apa gunané sawijining buku, Alice mikir, tanpa gambar lan pirembugan? Mula dhèwèké nimang pikiré dhéwé (sakecandhaké mikir ing dina sing panas njalari ngantuk lan pekok,) apa gawé kalung kembang iku layak karo résiko methiki kembang, nalika sawijining trewèlu mata abang enom mlayu nyedhaki.

Ora ana sing nengsemaké semono uga Alice mikir yèn iki ora lumrah nalika trewèlu iku nyuwara "dhuh, aku mestiné telat banget!" (nalika wis kedadèn, alice lagi rumangsa sak mestiné dhèwèké éram, nanging nalika isih kedadèn kok katoné lumrah waé); nanging naika trewèlu tenanan njupuk jam seka sak rompi, ndelengaké kanthi premana, banjur kesusu, Alice gagé gumrégah, sak nalika iku kepikiran yèn dhèwèké durung naté weruh sawijining trewèlu kanthi rompi utawa jam sing ana ing njeroné, lan kanthi kebak rasa penasaran, dhèwèké gagé nyebrang kebonan, lan weruh ana rong trewèlu gedhé ing sangisor pager. Nalika mluncat medhun, Alice ora nggagas babar blas piyé carané metu seka ndonya kuwi.

dadi tukang sunting tulisan kuwi gak nyaman nalika ketemu frase2 basi utawa sesora (slogan) sing mestiné males krunguné. aku ngira, sing nulis sesora2 klasik mau lagi (utawa tansah) males mikiraké tembung sing trap lan cekli. rumangsané sing maca ora bosen? lah kuwi lak kaya wong lagi cures atiné terus dikandhani: "ndonya iki amba", "durung jodhoné", "ora susah nglokro."
upamané:

• "life begin at 20/30/40/50" (gak logis, gak mboys)


• "bagaimana tidak" (aku ora naté nganggep frase iki kerèn)


• "pink/red/whatevercolor is a new black" (raimu ireng?)


• "bla bla bla dalam satu genggaman" (frase basi kanggo nulis tèknologi télpon)


• "beatilicious & plèsèdan kamiinggrisen liyané - (gak kreatif, nunut imajinasiné wong liya)


• "yellow/trunk/pak dhé is back" - (salahé dhéwé mèlu trèn, diapusi tukang rancang)


• lan liya-liyané

nyoba nulis sawetara pelukis indonesia ing wikipedia jawa. gara-gara kudu nulis perkara senirupa ing majalah, dadiné, gelem ora gelem kudu srawung karo menungsa2 kuwi. ing kantor, gambaran2 seka pelukis kondhang sumebar ing sadengah papan.
gambar2 kuwi larang. mesthiné. lan tetep waé aku ora mudheng perkara2 kaya ngéné iki. corat-coret lan kabèh sarwa kebak wadi. kanggo pelukis kondhang, layar putih kosong sing durung ana corètan babar blas kejaba tapak asma pelukis, wis bisa dibayar larang. kabèh sarwa ngéramaké.
udakara sepasar kepungkur, aku teka nang pamèran lukisan sing nampilaké lukisan2 seka pelukis2 kondhang indonesia seka sadengah jaman. apa sing bisa dimangertèni seka gambar2 kuwi? aku ora ngerti. apa sing bisa diculik dadi crita? kuwi sing mbok menawa bisa nyenengké ati.
"pelukis kuwi kudu pinter," jaréné sawijining kolèktor lan juragan galèri. aku rada mlenggong nalika krungu. priyayi kuwi ndelengaké aku kanthi premana. dhèwèké banjur crita dawa lan aku tetep ora bisa mudheng.
ing crita liya, ana pelukis sing banjur banting stir dadi calo lukisan. tembung 'calo lukisan' iki pancèn kasar lan ora trap karo sing ditulis ing kertu jeneng. nanging, yèn niaté pancèn dodolan, dadi panggonan kanggo dumadiné karya sing dijupuk seka pesenan, tak pikir tembung 'calo lukisan' iku pas.

aku dhéwé wis lali kapan pungkasan ngganti template (cangkang) blog iki. sak jané kurang puas.

èntuk rekaman pangkur jengglèng seka kolèksiné indah. guyonané basiyo ki marai ngèkèk, mung pancèn ora bisa lucu yèn diterjemahaké nang basa liya. aku ya gak yakin indah bisa ngguyu ngrongakaké basiyo. lah wong nèk mung ditulis waé ya gak lucu, kudu ngerti intonasiné.

jadwal dina iki: ketemu karo buruh negri.
status: diganti dadi sesuk.

jadwal dina iki: chatting karo juragan swasta.
status: gak jelas.

jadwal dina iki: ngrampungake tulisan ngenani utek.
status: kurang bahan.

jadwal dina iki: ora ngisi blog.
status: garing.

ana sawetara wong kejawèn sing tak kenal. yèn ngrembug kejawèn, aja terus dikira agamané iku kejawèn. iki perkara kapercayan lan ora winates ing siji-sijining agama. lan kaya dalané para wayang, wong2 mau mesti nduwé crita sing béda. saben wong kaya nduwé kitab dhéwé2.

iseng mlebu nang api code yahoo, jebul ana yahoobatlle. siap?

• cicak vs buaya - sing menang buaya! 1,570,031 vs 2,400,038


• cecak vs baya - sing menang baya! 111,000 vs 11,501,410


• love vs hate - sing menang love! 2,147,483,647 vs 826,015,599


• israel vs palestine - sing menang israel! 1,160,086,739 vs 177,004,621


• yahoo vs google - curang! imbang!


• lebay vs alay - total lebay! 1,230,021,263 vs 3,080,058


• bos vs karyawan - jelas bos! 81,302,277 vs 6,860,072

jakarta tambah suwé tambah njelêhi. aku ra ngerti nganti bisa tekan
kapan tetep waras jiwa.

kabèh kok sarwa kebeneran. dongaku kaya diijabahi dening Gusti Allah kanthi prasaja. ora ana sing ngayawara. esuk iki, aku lumaku kanthi ati sing digawé tentrem. aku kepingin sesandhingan karo manuk emprit sing sok mencok ing wit-witan sandhing kali. aku dedi kelingan marang pak sarwanto, rowang ing pinggir kali.
“kaya newu kitab,” ujare pak sarwanto nalika bubar sholat. priyayi iki seneng banget disilihi buku ringgit purwa sing matikel-tikel jilid.
“durung bar macané, lagi tekan kaca .....” yak! katon banget yèn wis ora uwal tembung jawané. yèn cah saiki mesthiné bingung ana tembung ”kaca” ing kéné. lumrahé dijarwakaké dadi “mirror” yèn in basa inggris. kamangka, iki artiné “page.” ora merga umuk-umukan nganggo basa inggris. priyayi lulusan sekolah rakyat iki kadhang ya sok ngajak ngobrol nganggo basa inggris.
wingi soré, bojoku bisa girang gumuyu éntuk panènan seka kebon pinggir kali. tela pendhem.

sigrak temen ndonya iki nalika nonton tv utama midangetaké kahanan saka lembaran koran. nanging, nalika wong-wong wis mlebu omahé dhéwé2, apa ya tetep bisa sigrak kaya nalika ketemu para juru warta.

wus tahunan aku ketemu karo manungsa2 sing regeng dadi bahan warta. wus tahunan uga aku nyeksèni wong-wong kuwi mung dolanan ukara. semono uga aku.

langit njaba wis peteng kawit mau. mendhung. suntingan gaweyan isih akeh lan rasane kaya tanpa kendhat.
sapa sing isih maca blog iki? rasane kok aku dhewe wis lali yen nduwe blog iki.

kangen tilik blog iki. aku uga kangen marang tulisan-tulisan sing bisa ngleremaké ati. sawisé makarya manèh ing jagad tulisan ha-ha hi-hi. sing dirembung mung perkara sosialita golèk pengalem; blaka suta, aku kangen karo dina-dina nalika sengkud menthelengi angka lan sintaksis php lan actionscript. aku uga kangen bisa kanthi rena maca buku-buku jawa. kaya kapang sing ngganjel lawang panganti. kori tetep binuka lan nunggu nawala.

ngrungokaké albumé tika, rasané kuping kaya ditéror

ngrungokaké lagu ‘sebuah obsesi’ marai kèlingan jaman smp. kelingan yudi, eko, gatot, gufron, irwan, janan, lan liya-liyané.
sawijining dina, aku karo gufron mbolos sekolah. smp-ku kuwi nang èrèng- èrèng menorèh. mlaku adoh ngiwati punuk gumuk (bukit) banyak angkrem lan tekan wewengkon purworejo. yèn aku ménggok ngiwa, bakal tekan kulon progo. déné aku karo gufron milih ngiwa. nalika tekan pucuk, aku seneng banget merga radioku nangkep frekuensi akèh banget. nganti tekan sma, aku nandi2 nggawa radio.

mbok bilih, kawula saged cecawis sekul abrit ingkang mitayani
ugi katresnan ingkang sundhul wiyati
kawula remen
déné, donya taksih mubeng ngganjret
kados gangsingan laré alit

udan riwis-riwis nang ngarep lawang. kamangka, subuh mau aku isih weruh clèrèt abang ing langit wétan. wit anggur sing isih bayi ing ngarep omah katoné bisa mèsem sumringah. aku? siap2 njajal jas udan anyar.

nalika proof reading kanggo buku kumpulan cerpèn dadi kangen nulis. aku lali, kapan pungkasan nulis dawa sing aku bisa seneng macané. aku lagi maca telung cerpèn. lan durung ana sing sreg lan bisa ngudar rasa. aku dhéwé ora mèlu pas pemilihané. aku mung dikon maca thok.

jonggol lagi udan terus

klambu

njupuki pepengetan sing nglari lempitan lawang. karonsih marang merang
lan trembesi. jamuran ing cedhak wit mlinjo sing ra ana tilase maneh

jebul, ndonya iki tansah beda didelok seka sawetara wektu sing wis lumaku.

nalika cilik, aku nganggep jeneng kuwi lumrah-lumrah waé. wong-wong ing désaku nyebut téla jéndral kanggo ubi kayu. panganan favorit sing digawe seka téla iki yaiku tapé. omahku durung naté nduwé téla jéndral. ing ngarep omah, mbiyèn, ana téla taun. iki kaya téla jéndral mung uripé bisa nganti taunan. rada gela nalika ngrasakaké téla taun iku ora énak. bapak nandur téla kuwi kanggo sesenengan, amarga sesandingan karo wit jeruk lan kembang nyonyah nginang.

sing bisa disenengi seka wit téla taun iki godhongé. jaman cilik, godhongé kanggo kitiran nang tangan. suwé2nan karo kanca-kanca. bisa uga kanggo kalung-kalungan, disesuwir gagangé lan godhongé disasakaké sithik.

ngomong-ngomong soal tapé, ing kutha jember (kuthané bojoku), sakdalan-dalan wong dodolan tapé karo suwar-suwir. panganan iki nyamleng kanggo wédangan.

wingènané, aku tuku téla jéndral rong kilo. lan, cukup nyamleng kanggo kanca wédangan wayah ésuk. jelas, ditambah gula jawa.

semplah sing keliwat-liwat
tanpa rowang
mamring

Mulih

“Lan aja mampir ing bar pisanan sing arep mbok liwati banjur mabuk ing kana,” ucap sing jaga pakunjaran nalika wong kuwi nutup jam sakuné lan nganggo cincin kawiné. Lagi iki, sawisé nem taun, dhèwèké ora mangsuli.

Ing jaba, mangsa panas mantheng. Warna-warni. Langit biru, wit-witan ijo, trèm-trèm kuning. Para wanita manèka warna, manuk-manuk tanpa aran.

Sakabèhané lan sapa waé didulu kanthi gorèh; élok temen déné ora ana sing nyerang.

Wong-wong sing biyèn ana pihak kana sing ngadoh saiki nyebrang kanggo nyalami lan nyekel tangané.

“Mitraku, aku krungu awakmu nandhang kahanan sing ora nyenengaké... percayaa, aku uga mèh waé gagal oncat.”

Saiki dhèwèké wis ora winates ing adat ireng-putih sing jelas kaya kapatrapaké ing pakunjaran.

Bojoné nggawa plesiran ing sawijining dina Minggu. Dhèwèké lan anak lanangé sing isih cilik. Anaké sing nalika kuwi lagi ngancik nem sasi saiki umuré wis mèh pitung taun.

Nalika mecaki dalan cilik ing alas, anaké matur,”Rama sing nuntun,” banjur matané dimeremaké. Bocah kuwi ngerti pratandha tangan ramané; luwih saka semenit dhèwèké mlaku, tanpa ndulu, ngilari watu-watu, pang-pang, ledrekan, mèloni tapakan. Banjur dhèwèké miyak matané lan ngucap,”Saiki aku sing nuntun, Rama.” Ramané merem lan nuruti anaké kurang luwih sepuluh langkah. Dhèwèké uga ngerti pratandha seka tangan anaké.

Banjur dhèwèké melèk, lan seka lirikan mata dhèwèké weruh èsem cilik ing lambé bojoné. Bojoné sadhar yèn dhèwèké lagi didelengi.

Langit biru, gegodhongan ijo, lan ngliwati sela-selaning gegodhongan iku cahya surya kandel lan padhang jingglang tumiba ing watu-watu, pang-pang, lan ledrekan.

---

alih basa 04/30/09

seka “Pulang” Árpád Göncz (Fuad Hassan)

wingi, dina sing kebak déning kahanan sial. cd telu (rega 8900 rupiyah) ilang tanpa guna amarga cd writer ngadhat. ngaksès liwat hp malah mung ilang pulsa thok. terus, nang warnèt ping 2 uga tanpa guna. server-é down. kabèh kok sarwa salah. bangkrut kana-kéné. katoné pancèn dikon kudu ndang golèk pagawéyan. ana lowongan?

uh, rasanya kok tambah adoh. tetep semangat

untung mau mas njata nélpon. wis sawetara wektu iki aku ngilari yèn ana wong nélpon. kadhang, nalika ati lan pikiran wis ditata thirik-thirik, banjur ilang sakeplasan nalika ana wong nélpon.

mas njata arang nélpon aku. bisa diétung nganggo driji sikil. iki mau, nélpon. nomeré asing. tak angkat lan jebul mas njata. ora akèh sing dirembug. intiné uga wis ngerti. nanging béda. sakwisé tak pikir-pikir, aku banjur kèlingan ibu. ya, kaya ngono kuwi yèn ibu ngendika. rasa tidhem, ditata, lan dadi ketularan ayem. tetep waé béda. ibu kaya nduwé tentrem sing akèh (sadurungé kena stroke). aku ora ngerti, seka ngendi cara komunikasi kaya ngono kuwi. rembugan tanpa tembung. maknaning tembung ora bisa dilarah seka tembung sawantah (denotasi), nanging seka intonasi, playuné ukara, lan praupan. iku wis cukup. wis. saiki aku arep kerja manèh

ing dina sing sarwa kesel. jonggol lagi ketiban grimis riwis-riwis. niatku arep nerusaké pakaryan kudu wurung dhisik. katone durung ana palilah saka Gusti Kang Murbeng Dumadi. sirahku kecanthol kangen.

banyu udan tumètès.

“wis naté ngitung banyu udan?”
“aku durung édan.”

kembang ceplok piring goyang dangdut amarga angin.

“goyangané salah. kuwi tango, dudu sing tak ajarké wingi.” aku njajal nesu karo wit sing dhuwuré sakdengkul iku.
“kowé wingi ngajari apa? gambyong?” paraga kuwi nguntal cuwilan biskuit pungkasan.
“dudu, wingi tak ajari bambangan.”
“lah, bambangan karo sapa? kuwi tari sing butuh satria.”
“durung ana. satriané isih durung ketemu.”

kahanan kaya jam nem soré kamangka isih jam papat.

“aku kangen langit biru,” ujarku
“aku kangen langit biru semu ijo terus ana gambar pit onthel nang sela-selaning méga,”ujaré.
“émangé ana?”
“mulané kuwi aku kangen. aku ora arep kangen karo langit sing wis naté tak dulu.”

udan tambah deres.

“aku pamit.” dhèwèké nggedrig sikil kaping telu terus mabur tanpa nganggo jas udan. wiwit kapan dhèwèké bisa ajian pancasona kaya gatotkaca? embuh. muga-muga ora kesamber bledhèk. aku nggedrig sikil supaya ambles bumi kaya antasena. gagal. ngetik manèh waé.

ana rasa tentrem ing dina-dina iki. sawise ngliwati sewulan tanpa ngantor, aku isih nyoba dadi manungsa anyar. tanpa ngrasakaké jakarta sing sedina-dina macet. "hibernasi!" kuwi tembung sing tak ucapaké yèn ana wong takon. sedina-dina amung ngetik lan ngurusi tanduran. urip pas-pasan kanthi kanca radio. sing marai stress iku sambungan internet. aku krungu yèn ana tangga sing suksès masang internèt nganggo antena wajan. muga2 bisa.

dina2 iki lagi kakèan perkara. rasanya kaya keponthal2. sing marai gela, aku dadi kélangan wektu ora bisa teka nang kawinané mikael. jan, wektu pancèn ora bisa ditari

iki wis ngancik atusan dina nalika aku mlebu ing jagad iki. banjur, sakplesan, aku kaya kepingin mlayu.

jeng birkin II

sawijining dina, ana aktor terkenal plesiran menyang bali. ing sawijining panggonan, aktor iku ketemu sawijining pengacara (sing uga kondhang). kira2 obrolané kaya mangkéné. "ngapa nang kéné?" pitakoné aktor gantheng sing lagi laris iku. pengacara kriwil2 nganggo kacamata mau langsung mbukak tas gedhé. ing kono ana tas liyané sing akèh. iku tas-tas birkin palsu. "iki, lagi kulakan kanggo nyogok bojo2 hakim" he he he sori, isih isu sing padha: tas birkin.

"sekarang, XXXX sudah punya tas birkin," jaré kancaku. kanggo manungsa gagap mode, tas birkin kuwi ya mung tas. prèjèngané pancen luwih kinclong tinimbang tas seka goni utawa tas plastik sing umumé kanggo blanja ibu2 nang pasar. ora bisa lan katoné bakal ora gelem wong2 mau nggawa tas birkin menyang pasar. tasé bisa ngancik rega angka milyaran rupiah. sing murah2an bisa éntuk versi atusan èwu, gumantung seriné (seka a tekan z). nganggoné uga ora éntuk sawayah2. tas kuwi kudu dipangku, ora éntuk disèlèhaké sembarangan. nganggoné pas ésuk utawa soré. upama ana tas birkin kanggo lunga wayah wengi, iku artiné sing nduwé ora ngerti tata kramané tas sing sing wiwitané seka jane birkin.

aku naté takon karo mbak birkin iki. kanthi basa inggris plegak-pleguk, aku takon perkara tas sing dadi kondhang iki. mbak birkin katoné uga bosen nanggepi pitakonan bab tas. kayané, tasé kuwi blas ora bisa diumukaké.

piyé manèh, tas kuwi kadung kondhang ing antarané manungsa2 sing wacanané majalah fashion. sing jelas, palsuné akèh banget. naté, sawijining wong kondhang (nduwé butik, bojoné pengusaha production house) diunèk-unèkaké karo sawijining wong kondhang liyané (bintang sinétron, terkenal gara2 njupuk lakon sétan) amarga dikèi hadhiah tas birkin palsu.

banjur, perkarané apa nalika ana wong ngomong "sekarang xxxx sudah punya tas birkin"? tas kuwi larang tenan. paling ora, tas birkin siji bisa diijolake karo tas bottega-veneta telu. dadi, kemungkinané ana papat nalika ana wong wadon (utawa béncong) nduwé tas birkin:

• sugih tenan


• nduwé bojo wong sugih tenan


• pacaran karo wong sugih tenan


• utawa, dadi simpenané wong sugih tenan.

tanduran

mau bengi mestiné udan amarga godhong jeruk ing mburi omah katon teles. kembang méloné uga tambah akèh ésuk mau. sawetara ing ngarep, sawi cilik cedhak wit brambang katon luwih seger. saka cedhak katon yèn ana wiji cilik2. katon anèh amarga sawi ing mburi, dhuwuré kurang luwih telung kilan, durung naté ana wijiné. sawetara sing iki, sakilan waé ora ana. mrangguli tanduran ing wayah ésuk iku rasané nentremaké. swasanan isih gawé lejar ati lan godhong2 isih teles amarga embun utawa udan. ing wanci awan, godhong2 katon nglekentruk kaya wong kurang turu. ing soré, tetanduran kaya lagi tangi, lan nalika wayah wengi, tetanduran kuwi kaya lagi seger2é golèk hawa. ing antarané godhong2 kuwi, walang wis kaya kanca cedhak. yèn dicedhaki mung meneng ora nggapé. korbané jelas godhong2 kuwi dipangani kaya cemilan gratis. sing paling dadi favorit kanggo cemilan iku godhong bayem, timun, melon, tomat, lan lombok. malah asring wit2 bayem iku ora ngalami gedhé amarga entèk dipangan walang. nalika ngrembug perkara walang, iku kaya ngomongaké kéwan sithik. kamangka, ana akèh jinis walang sing kemliwer. ana sing soklat, ijo tuwa, lan ijo enom. sing jelas, tanduranku akèh-akèhé kepangan walang ijo kinclong cilik. walang isih dak anggep ora mbebayani. sing marai jèngkèl iku uler. naté, seminggu ditinggal mulih kampung, wit jeruk loro ing mburi padha kentèkan gondhong. sing ana mung kepompong tilas kupu. saliyané wit jeruk, korban liyané yaiku kembang ceplok piring ing ngarep. kuwi uga favorit uler. sing paling asring katon iku uler jaran (ana sunguné, werna soklat, wuluné ora rata).

wit bayem cilik-cilik ngancani ésuk iki. kopi, roti, lan swara radio. dina krasa nggawa prabawa ora kepénak. rasa tida-tida. kaladuk ora bisa uwal.

aku seneng swasana ésuk, apa manèh isih udan kaya dina iki. tetanduran jejogèdan kena angin. tak tiliki, wit timun sing isih bayi ana kang wis sekarat amarga kena udan. katoné kudu ndang dipindhah nang éyuban. sawisé udan rada lerem, wis wayahé mancal pit onthèl werna jingga. dalan teles. wit-wit padha klebus nanging ing parkiran wis mèh kebak. dhasaré dina senèn. dina senèn sing isih tetep padha. aku dhéwé ora ngerti dina iki arep ngapa kejaba jadwal rapat. rapat sing tak pikir tanpa guna.

langit peteng, gawéan ngampleng. pawarta ora jelas wira-wiri tanpa ngerti kudu ngapa. ing dina sing tambah peteng, ing pawarta tanpa marga lempeng.

aku keponthal-keponthal ngoyak wektu. kabèh wong kaya mlayu ngglandhang pengarep-arep.

untung isih ana tetanduran nang ngomah sing bisa ngancani thengak-thenguk. pancèn wit tomat ora bisa dijak gojegan. wit lombok mung meneng waé tanpa swara. sawi-sawi bisané mung ngrembuyung dhéwé.

cukup nyandhing kopi, rokok, lan radio. saben dina aku ketemu ésuk sing ora béda adoh.

bar buka

bar buka, prasaja karo bikang lan banyu putih

kelingan jaman sing wis mlayu http://andre93.multiply.com/photos/album/1/My_Memorabilia#13

sesawangan ndonya lagi katon singup. angin diumbar ngliwate wates. pucuk kemlandingan ngajak ngramal

Bis

kepangan omongan. ketemu bajingan.

kabar sing tanpa nyana. aku kelangan kanca raket. esuk iki, pappilon tilar donya.

sirah mumet lan rumangsaku, aku ora bisa mrantasi apa-apa. akèh prakara mung kaya dadi guyon nalika soré. apa ya aku bisa dadi manungsa kang nduwé guna?

gara2 ngobrol karo mikaél kapan kaé, aku nyoba nginguk milis apresiasi sastra. sakjané aku lagi males maca2 sing mambu sastra. aku rada keganggu nalika sastra dirembug kanthi ati panas.

pas mau arep posting, nang blogger jebul blog lawas hanjakata arep diuripaké manèh. sakelingku, aku naté mèlu posting nang blog sing isiné puisi iki, nanging aku lali. terang waé, aku ra naté nganggep puisi sing tak tulis iku barang sing sèrius.

aku dudu pu dharmaja sing nganggep sastra iku adiluhung utawa pu tanakung sing golèk wisik kanggo nulis kakawin. aku uga dudu prapanca sing nenangis mangsa kaliwat kanthi ngèling-éling nalika isih dadi wong unggul.

nanging ya bèn, piyé manèh aku saiki luwih milih maca buku2 php apa shell scripting. miturut aku, aluwih mumet maca puisi tinimbang maca larik2 tulisan shell.

gandhèng lagi akèh sing gawé puisi kanggo mikaèl nang milis apresiasi sastra, aku tak mèlu2 (ning iki nganggo shell script sing prasaja, aku kangèlan yèn kudu nganggo basa inggris, ilatku gak lanyah)


#!/bin/bash
# not GNU in mika
cat /dev/null > mika.txt
chmod a-r mika.txt
if [ ! -e "mika.txt" ]
then
whoami > mika.txt
fi
done
logname > mika.txt
logout&

ing wanci ésuk, aku tansah mlaku2 karo jingglang. ngukur dalan-dalan sinambi nyawang kahanan. ésuk mau, langit ana garis2 klawu. jingglang tetep mlaku2 (kanthi ditétah). yèn ndeleng kahanan kaya ngéné iki rasané tentrem, ayem, apa manèh yèn bisa nginguk sawah ing sebrang kali.

ing cedhak omahku, pas pinggir kali cibodas sing biyasané tak liwatî bareng jingglang, ana wit-wit gedhé. wit-wit iku ora ditegor déning pengembang perumahan amarga ana gugon-tuhon jim sétan peri perayangan. jaréné, ing kono ana makam kawitan, leluwur.

mbuh bener apa ora, aku sarujuk waé yèn wit-wit gedhé iku isih tetep magreng ngadeg mencereng. dadiné akèh manuk2 alas sing isih ana. isih ana gangkrangan (aku naté weruh mencolot seka sawijining omah kosong). sing jelas, isih ana asu karo pitik jago sing tansah ngumbar swara.

mau ngentèni bis nang prapatan cileungsi suwé tenan. lagi jam 8.30-an aku éntuk bis biru rega 8.000-an iku. dalanan lancar lan tekan kantor 9.30. wis 2 minggon iki aku dadi komuter, numpak bis antarkota antar provinsi (maklum, jonggol isih mlebu jawa barat). kapan bisa uwal seka jakarta sing sansaya kurang ngepénakaké?

wis suwé ora ngeblog lah kok ana wong ngirim e-mail karo kaos. mas wahyu, sing mbiyèn natè kirim2an e-mail (2-3 taun kepungkur) ngirim e-mail. jaré arep mulih kampung. éman, déné ora bisa ketemu.

sing sijiné kaos. lumayan, desainne pas. mbuh sapa sing ngirim, ana tulisané nganggo basa inggris "no one cares about your blog." ha ha ha... coba yèn kaos kaya ngènè iki dikirimaké menyang wong2 sing arep mèlu pesta bloger. terus terang, aku rada eneg marang wong2 marketingan internet iki. klebu mantan kanca kosku nang semarang iki.

kiriman loro iki dadi ngèlingaké yèn aku isih nduwé blog. wikipedia waé saiki rada kapiran amarga aku lagi ngoyak setoran arep lebaran. sésuk mulihhhhhhhh!!!!!!!!!!!

sejatiné, aku wis nduwé rong omah. virtual lan sing ana ing kanyatan. wis naté nyoba ngetik antasena.com? percayaa, kuwi mung bakal muspra wong banjur mesthi bakal mlayu ing blog iki. aku wis kadung mapan ing panggonan iki, lan tak pikir luwih becik yèn tetep kaya ngéné. apa manèh "no one cares about your blog":) jeneng domain antasena.com iki éntuk gratisan, yèn manut ukum virtual, domain iku dudu duwèkku. aku mung éntuk nganggo. (panjenengan bisa ngecèk kanthi prasarana whois). déné, omah sing bener-bener omah uga durung arep tak panggoni. rancangané lagi arep tak panggoni sakwisé riyaya mengko.

ésuk iki mbukak komputer, nuju bloglines ngintip ana sing anyar seka multiply-né mikaèl. kaya biasané, cah ciledug iki ngundamana, rerasan marang kahanan. nanging dudu kuwi perkarané. maca tulisan-tulisanné mikaèl dadi kèlingan yèn aku wis suwééééé banget ora ngrasakaké rasa basa kang éndah.
aku wis ora bisa nulis.
titik.
aku nganggep tulisané mikaèl apik.
titik.
yèn ngono, aku arep gawé geguritan waé kanggo mikaèl.
koma,


mikaèl golèk lintang
déné, sapa sing bisa jaga langit kaé?
aku ngreti, dudu kowé.
sakngertiku, kowé ora naté bisa ngancik awan ing wayah awan.
titik.

mau bengi, aku nglirihaké kangen kanthi gitaran. rasané sepi tenan ditinggal anak-bojo nang kampung. arep dolan uga males. wis ora jamané manèh. arep dolanan komputer lagi akèh error. huh.....

hmm, sawisé kélangan hp semingguan iki, aku isih durung ngerti arep nganggo hp lan nomer apa. sakwetara nganggo sing nomer fren. aku jané isih kepingin nganggo fren waé nanging durung ana hp cdma murah sing bisa kanggo ngecèk e-mail lan ana fasilitas wap. lagi golèk-golèk lan bèn waé wong2 padha misuh amarga aku durung nduwé hp manèh.

mau ésuk tangi tanpa tangisané jingglang. sibuné uga ora ana. rasané sepi, apa manèh mau bengi ngimpi nggéndhong jingglang mlaku-mlaku nang alun-alun.

lagi ra karuwan ngéné, nemu tulisanku jaman mbiyèn. resep seka 2 narasumber (sing sakjané wong loro iki bokis):
seka kéné:
* angan mengandalkan ide instan. Cepat selesai bukan berarti karyanya hebat.
* Jangan kejar ide hingga larut malam, karena kelelahan membuat ide menjadi kehilangan detilnya.
* Buat tabungan ide, dengan rajin belajar dan bertanya.
* Catatlah ide-ide yang datang tak kenal waktu. Siapkan buku kecil dan pena kemana pun pergi.
* Ikuti idealisme, lupakan sejenak tentang ketenaran atau uang.
* Perbanyak referensi dan gunakan sebagai pembanding, bukan untuk menjiplaknya.
* Cari kegiatan lain saat pikiran tumpul

bingung. aku dudu manungsa multitasking sing bisa ngrenggani sadayaning prakara.

isuk

kamar anyar kanthi hawa sing luwih semriwing. mlebu kantor, ngopi2, lan
klinong2 maca tulisan2 ing internet. pisanan, ngecèk bloglines.com,
mlembang tekan thetruthaboutjakarta. nlusuri blog2 liyané, lan aku dadi
kèlingan blog-ku iki. aku kangen ngeblog. aku kangen bisa nulis dawa
tanpa kudu mikir pramana.

ngliwati blog2 kuwi dadi kepikiran manéka warna. aku dadi kepingin
mlaku2 menyang senèn, lungguhan nang tim, cangkruk ing wapres blok m,
lan sing jelas nyrutup kopi nang spinelli. nanging, aku saiki kudu nulis
sampah2 iki. nyunting tulisan naskah2 kaé. mikirké prakara sing kuduné
ra sah dipikirké.

Lejar sedhéla sinambi ngrungokaké lagu-lagu lawas. Tetembangan iku kaya tetenger jaman sing diliwati. Aja takon selera, umur wis owah ing antarané wektu. Ngrungokaké album 10 bintang nusantara 2 nggawa menyang jaman nalika isih smp. Nalika iku aku seneng bengak-bengok nyanyi laguné catio, pergilah kasih. catio iku grup musiké lilo sing banjur luwih seneng ing kla project (lan banjur minggat).

Lagu aci (aku cinta Indonesia)- boy sandhy, ngelingkaké yèn jaman mbiyèn aku sok padu karo mbak tentrem (ha ha ha). Mbakyuku iki mbiyèn naté ngandhani supaya aja akèh tuku kaset. Boros, jaréné. Nanging aku isih kèlingan naté urunan tuku kaset soundtrack serial tv dream. kuwi jaman john stamos kaya wong paling nggantheng sak ndonya. Jaman nalika poster phoebe cates, duran-duran, aha, Madonna, lan bayi “no problem” ana ing ngendi-endi: klebu kamarku. Sakposter regané 150 rupiyah yèn tuku nang ngarep terminal salaman, magelang.

Ing terminal sing ana gedhung bioskopé iku, aku akèh nonton film. Kabèh film, klebu india, mandarin, barat, Indonesia lan liya-liyané. Ing taun 80-an, jelas lupus lan catatan si boy dadi pirembugan ing sadéngah papan. Lan nalika wingi ketemu onky “mas boy” Alexander, rasané kaya arep ngguya-ngguyu. Coba yèn aku ketemuné jaman isih nganggo sragam smp, aku bakal foto bareng. Nanging kanggo nyenengaké ati, aku njaluk tandha tangan. Saklawasé urip aku njaluk tapak asmané artis lagi ping pindho. Pesanan, jaman isih kuliyah njaluk karo trie utami. Bar éntuk terus tak buwang, wong aku njaluk mung merga ngancani cewek. Ping pindhoné ya nalika karo mas boy iki. Sing iki arep tak wènèhaké novi sing naté pesen kon njalukaké tandha tangan artis.

ana kalané, urip nang ndonya internèt iku ya ana mélankolisé. upamané, aku isih nguripaké émail pisanan sing naté tak gawé ing netscape. émail kuwi katoné uga ora naté manèh kanggo surat2an karo sapa waé. wis suwé aku ora mampir rana lan tak tiliki jebul tampilané wis béda. aku gawé iki nalika pisanané kenal internèt ing koran surya. jaman taun 99 kuwi, wong sakgedhung mung wong papat sing sok dolanan internet. 3 seka desk internasional, lan aku (nalika kuwi nang dèsk kota). énaké émail iki kanggo apa ya? yèn arep kanggo chatting jané ya bisa, nanging wong indonesia ngendi sing migunakaké aol kanggo ngobrol? umumé ing kéné nganggoné yahoo.

garis mati ana telu:
* wigati banget (harus cepet nih bulan ini)
* wigati tenan (besok harus sudah kelar)
* wigatining wigati (kepalaku udah pusing nih, bantuin dong).

isuk

lunggah ing ngarep omah ngadhep taman. srengéngé mbranang sawisé nyunari jingglang. sinambi njajal communicator silihan sing nganggo symbian 9, aku kaya juragan sing gadget freak. dina iki aku kepengin foya2 dhisik marang wektuku sawisé seminggu wingi kakèhan patemon lan sawetara urusan bisnis. lan ing seminggu iki uga, aku nggulawentah bot (piranti alus kaya déné robot) lan nyetor ing wikipedia jawa luwih seka 1,5 ewu artikel rintisan. aku nyoba nguthak-uthek basa program perl sing jebul prasaja banget ing gnu linux/debian. bejo déné anita ora mlebu, dadiné aku bisa migunakaké mac os x sing wis ana perl kanthi baku. ing mac 9 pancèn ana macperl, nanging kurang nyaman. aku isih durung nemokaké cara supaya bisa masang perl ing mpw bèn bisa migunakaké cli (command line interface).

gawéyan kok kaya ora ana entèké. mlayu rana, mlayu réné. kanggo iseng2 aku nlusup2 manèh. sisan gawé nostalgia jaman mbiyèn, ing jagad sing sejatiné mung angka-angka binèr sing kasusun dadi matriks ing angka hèksadèsimal.

aku nemu sawijining server sing katoné duwèké script kiddies. seka panulusuran angka-angkané, server kuwi ana ing ankara, turki. isiné program-program sing mbiyèn sok tak nggo dolanan. saiki? trima waé, mac os 9 ora cocog kanggo tlusap-tlusup golèk sisik melik ora penting. ning yèn kolèksi? undhuh dhisik waé, sapa ngerti mengko bisa kanggo. wis, saiki kerja manèh, sadurungé cah2 artistik nesu2...

gara-gara éntuk virus komputer seka panggonan nyithak foto nang slipi jaya, aku dadi nguprek-uprek manèh kasenengan lawas. sewengi nguber2 virus kaya jaman kuliah. lan dina iki mau iseng tilik nang panggonan nongkrong tukang tlusap-tlusup internèt. ana sing pinter lan akèh sing mung lumrah waé kaprigelané.aku sok gumun karo wong-wong gedhé sirahé kaya ngono kuwi. hla wong mung bisa ngetik program prasaja waé kok kementhusé kaya burisrawa.

ing kabudayan jawa, nalika bayi lair ing ndonya, ana paseduluran sing rumaket dadi siji. lumrahe, prakara iki kasebut “ kakang kawah, adhi ari-ari.” kawah (banyu ketuban) iku dianggep kangmasé si jabang bayi, déné ari-ari iku adhiné sing bakal njaga mengkoné.








wong tuwa percaya, nalika bayi sok ngguya-ngguyu lan mrengut nalika dhéwékan iku dianggep lagi dikudang lan digodha déning sedulur ari-ari iku. ari-ari iku lumrahé dilebokaké ing kendhi (utawa kendhil) lan dipendhem ing ngarep omah. yèn wengi, ana pepadhang awujud senthir utawa lampu listrik. (kumpulan cerkak suwardi endraswara nyritakaké kepriyé sesambungané si kadang ari-ari lan manungsa nganti tekan dewasa).

nalika jingglang bar lair, aku niatku golèk lampu. nanging jebul malah luwih ribet. dadiné, aku malah tuku lampu sing sok kanggo camping. "adhiné" jingglang dipadhangi diyan cilik sing ora mati nalika angin ngreridhu.

pas wingi jingglang lara lan kudu dirawat nang rumah sakit, atiku bingung. lagi iki aku rumangsa yèn omongané kancaku bener. "anak lara iku marai angèl mikir." java jazz sing katon gumebyar iku ora digapé (lan bisa dirasakaké tenan nalika dina pungkasan, pas jingglang wis bali nang ngomah).

aku ora ngerti apa sing dipikiraké si kadang ari-ari nalika si jingglang lara. aku mung seneng bisa weruh jingglang manèh ing paturoné sing putih kaé.

Jingglang

anakku lair...

dina wus ngancik abang. dalanan mesthiné wiwit ramé. aku lagi nyoba masang ati bisa nggarap gawéyan. aku kepéngin lèrèn sedhéla. aku kaya kentèkan ukara kanggo nerusaké apa sing kudu ditulis.

ésuk iki, taman ngarep kamar sepi. banyu njebembeng ing sadèngah papan. udan teka manèh nalika aku tekan halte. nyèwa payung, lan gegancangan mlebu kantor. pèjèt angka 26, suuuut tekan.

dina iki ngapa, ya? aku wis nggawa buku "bahasa kawi" (1967), katoné énak sinau basa kuna nalika udan nang ngendi2. mau weruh banjir sedhengkul nang ngarep atmajaya. dalan mung sasisih bisa diliwati.

ésuk2 maca e-mail. pawarta koran kompas manèh. saiki koméntaré liston siregar, wartawan bbc, "perusahaan atau pengusaha yang secara keuangan sehat tapi tidak mempunyai serikat buruh adalah perusahaan atau pengusaha yang sakit,"

liston siregar, wartawan, 1 februari 2007.


aku lagi ra mudheng arep nulis apa. nduwé usul?

ing kantor kebak kaca, banyu bening ing gelas transparan, aku nglaras rasa. aku ndeleng ing wikipédia jawa, meursault2004 ngamuk gandrung (iki istilahé dhèwèké nalika akèh posting kutha2 ing polandia) nulis akèh. aku lèrèn sik. ngleremké ati, ngoyak targèt gawéyan nalika kabèh wus numpuk kaya ngéné iki. sinambi nyunting tulisané cah-cah, aku ngrungokaké tembang2 jawa. iki playlisté:
- anglung sorèn - gatut saputra (tembang banyuwangi) - album layar kumendhung
- ayo sekolah - dian ar lan ayu agustina (tembang banyuwangi) - album layar kumendhung
- cep menenga - pipit yuniar (tembang banyuwangi) - album layar kumendhung
- gènjèr-gènjèr - lilis suryani (tembang banyuwangi) - ngundhuh seka milis basa jawa
- gendhing nènès jangkep - nyi tjondrolukito - album ladrang sri rahayu
- gendhing panglawet ganda - nyi tjondrolukito - album ladrang sri rahayu
- pripun - wuryanti - ngundhuh mbuh seka ngendi, lali aku.