nglarung wengi ing kantor, ora krasa entek sak bungkus rokok. surfing ra jelas,maca blog-blog ra jelas, situs-situs sing ya mung ngono-ngono wae.
esuk iki, nalika wong-wong mulai mangkat kerja, aku mulih ngomah, arep turu. sewengi ra turu dewekan nang kantor. ijen tanpa sapa-sapa. mung ana faisal lan manan sing turu nang ruang kendali berita, sak wetara kuwi aku ijen nang ruang asap.
dina iki aku arep liputan apa? embuh, kuwi urusan mengko bengi. saiki sing penting turu, angler, lan muga-muga ngimpi apik.
28.8.02
mungkin, dalam kuwi isih dawa. naging isa uga wus cepak. aku ra ngerti kapan. mula, aja takon sing aneh-aneh.
rong dina kepungkur, aku ngimpi entuk nawala. nawala sing tansah tak pingini teka, embuh lewat pos utawa email. naging kuwi pancen ngayawara. aku ora yakin wong kuwi duwe email. lan aku uga ora yakin wong kuwi ngerti alamatku.
rong dina kepungkur, aku ngimpi entuk nawala. nawala sing tansah tak pingini teka, embuh lewat pos utawa email. naging kuwi pancen ngayawara. aku ora yakin wong kuwi duwe email. lan aku uga ora yakin wong kuwi ngerti alamatku.
mau nonton film dokumenter "jurgen habermas nang stanford" nang utan kayu. ra mudeng, masalahe nganggo basa jerman. kurang ajar tenan, padahal isine mung ngobrol thok. sak wise kuwi, gandeng mangkel ora mudeng filme, aku males melu diskusine. mending nongkrong nang kafe bareng haeri cah radio 68h. kenalan karo lucia lan kancane kuliah (mbuh aku lali jenenge. bar kuwi dolan nang kedubes italia. nonton film "cipokan pungkasan". lucu tenan ! nang kono bareng lucia lan imas. terus mulih.
mbengi iki, aku dewekan nang kantor, partnerku jebule lagi lara, mula ora ana kancane. wis sak mono wae. aku lagi males nulis.
mbengi iki, aku dewekan nang kantor, partnerku jebule lagi lara, mula ora ana kancane. wis sak mono wae. aku lagi males nulis.
25.8.02
mau bengi mulih. ketemu ngimpi bapak. pas kuwi aku turu ing kamar tengah lan bapak mesem. kaya-kaya bapak isih sugeng, lan swarane ibu uga krungu lagi ubet ing ruang makan.
"kowe arep mangan apa ?," bapak takon karo mesem ing lawang kamar.
aku meneng, isih ayub-ayuben. "mboten 'sah repot-repot."
"mumpung mulih, ayo mangan rada enak."
"nggih pun, tape," aku semaur karo isih ngrungkel ing paturon, ing nduwur dipan wesi werna ireng sing saiki (sakjane) ana kamar mburi.
bapak banjur nimbali mbak tri kon golek tape.
"tape ketan nggih !," aku ngralat, ning tak pikir bapak ora mireng. ning ya ben ketoke tape pohung ya enak. aku isih tetep turu.
biyen, yen aku mulih seka semarang ana daging-daging ayam kacawis ing meja. jebule, pancen bapak njaluk ibu supaya nyembelih pitik yen aku pas mulih. jarene ben gizine akeh. nanging ya percuma, bapak ora pirsa yen pas kuwi aku vegetarian. dadi aku blas ora nggepok senggol daging pitik mau. bapak lagi pirsa nalika ngobrol ing ruang makan, lan aku mung mangan sak anane, tanpa daging.
"kula vegetarian kok," saurku nalika iku.
"Wee, tiwas aku akon ibumu nyembelih pitik pas kowe mulih, regane ki ben mangan enak," bapakku ngendika sinambi kukur-kukur mustakane. aku ya ora ngerti masalah pitik mau yen bapak ora ngendika. ngertiku ya asring ana iwak pitik nang ngomah, dadi lumrah-lumrah wae.
aku ora ngerti, ngapa akhir-akhir iki asring ngimpi bapak. nalika mulih wingi aku nang pasareyane, nyanding jasad kang ing ngisor papringan. seka ngomah wis tak siapke puisi ing kertas sak cuwil seka notes, judule 'kagem bapak', aku dewe wis lali isine kaya ngapa, amarga banjur tak obong terus awune kasebar ing makam.
"kowe arep mangan apa ?," bapak takon karo mesem ing lawang kamar.
aku meneng, isih ayub-ayuben. "mboten 'sah repot-repot."
"mumpung mulih, ayo mangan rada enak."
"nggih pun, tape," aku semaur karo isih ngrungkel ing paturon, ing nduwur dipan wesi werna ireng sing saiki (sakjane) ana kamar mburi.
bapak banjur nimbali mbak tri kon golek tape.
"tape ketan nggih !," aku ngralat, ning tak pikir bapak ora mireng. ning ya ben ketoke tape pohung ya enak. aku isih tetep turu.
biyen, yen aku mulih seka semarang ana daging-daging ayam kacawis ing meja. jebule, pancen bapak njaluk ibu supaya nyembelih pitik yen aku pas mulih. jarene ben gizine akeh. nanging ya percuma, bapak ora pirsa yen pas kuwi aku vegetarian. dadi aku blas ora nggepok senggol daging pitik mau. bapak lagi pirsa nalika ngobrol ing ruang makan, lan aku mung mangan sak anane, tanpa daging.
"kula vegetarian kok," saurku nalika iku.
"Wee, tiwas aku akon ibumu nyembelih pitik pas kowe mulih, regane ki ben mangan enak," bapakku ngendika sinambi kukur-kukur mustakane. aku ya ora ngerti masalah pitik mau yen bapak ora ngendika. ngertiku ya asring ana iwak pitik nang ngomah, dadi lumrah-lumrah wae.
aku ora ngerti, ngapa akhir-akhir iki asring ngimpi bapak. nalika mulih wingi aku nang pasareyane, nyanding jasad kang ing ngisor papringan. seka ngomah wis tak siapke puisi ing kertas sak cuwil seka notes, judule 'kagem bapak', aku dewe wis lali isine kaya ngapa, amarga banjur tak obong terus awune kasebar ing makam.
23.8.02
aku nemoke situs kenthir tenan, ana carane gawe asbak dadakan, gawe bong, carane nyimeng, lan sing nggilane tips onani. pingin njajal?
21.8.02
mau bengi ngimpi ngoyak cewek. he..he.. lan lagi wae aku maca surat katresnan seka kancaku kanggo kancaku liyane. jebule tresnane segitiga (kaya clana njero wae). ah embuh, kuwi urusanne wong liya, dudu urusanku.
mau bar dibriefing karo mas inod lan mas bas. masalah press klar. embuh ah. aku kadang gumun, ngapa aku tansah dikei kesempatan kapisan, luwih disik timbang liyane. alasane selalu pada, merga aku angkatan pertama, merga senior. menurutku sing wis mampu wae sing dikei kesempatan. rumangsaku prestasi kerjaku akhir-akhir iki medun drastis, lan insting jurnalistikku wis kethul. mungkin wis mangsane ganti gawean.
mau bar dibriefing karo mas inod lan mas bas. masalah press klar. embuh ah. aku kadang gumun, ngapa aku tansah dikei kesempatan kapisan, luwih disik timbang liyane. alasane selalu pada, merga aku angkatan pertama, merga senior. menurutku sing wis mampu wae sing dikei kesempatan. rumangsaku prestasi kerjaku akhir-akhir iki medun drastis, lan insting jurnalistikku wis kethul. mungkin wis mangsane ganti gawean.
20.8.02
asem, awak kesel seka kliling nang ma lan lbh malah diseneni humas depkeh masalah beritaku dina iki nang koran tempo. asem tenan. ning ya ben lah, jenenge nasib. aku dewe ora ngira yen berita kuwi bakal dimuat. wong nang tempo interaktif wae ra dimuat, ra layak muat. akhire dina iki aku durung nulis berita blas. yusril lunga nang malaysia, paulus ya mbuh nang ngendi, lan nang lbh ra ketemu munir. dina sing ra enak.
18.8.02
akhir-akhir iki aku ngayahi urip kang nyata. aku lagi sadar ana barang-barang cilik kang bisa nentremke awak. nalika ing magelang wingi, aku nglegaake nang taman kyai langgeng. nongkrong, maca novel. sak liyane kuwi ya mung dolan lan turu. dolan nang kanca paling nang ety thok, kuwi ya wis meh mulih jakarta.
sing asik pas bukak-bukak arsip-arsip lawas nang lemari. ra karuwan blas. aku jane mung nggoleki kliping wayang lan naskah-naskah kuno. nanging sing aku dewe lali, aku nemokake layang-layang lawas kawit jaman sma. asyik tenan, anan seka gatot, dini, elis, lan paling akeh seka nik. ana surat seka nik sak cuwil thok, isine:
Aku cuma mau mantepke rencana kemaren. Setelah tak pikir yo memang lebih baik pulange hari Jum'at wae. Sebabe klo kmis nanti ndak kemalemen.
Tak tunggu jam 06.30 di Milo.
ming sak cuwil thok kertase. lan kaya biasane deweke nulis surat, tanpa tanggal. kethoke sih pas jaman semester telu. mbuh ah, dadi kelingan sing ora-ora.
sing asik pas bukak-bukak arsip-arsip lawas nang lemari. ra karuwan blas. aku jane mung nggoleki kliping wayang lan naskah-naskah kuno. nanging sing aku dewe lali, aku nemokake layang-layang lawas kawit jaman sma. asyik tenan, anan seka gatot, dini, elis, lan paling akeh seka nik. ana surat seka nik sak cuwil thok, isine:
Aku cuma mau mantepke rencana kemaren. Setelah tak pikir yo memang lebih baik pulange hari Jum'at wae. Sebabe klo kmis nanti ndak kemalemen.
Tak tunggu jam 06.30 di Milo.
ming sak cuwil thok kertase. lan kaya biasane deweke nulis surat, tanpa tanggal. kethoke sih pas jaman semester telu. mbuh ah, dadi kelingan sing ora-ora.
13.8.02
7.8.02
4.8.02
internet, kaya wus njupuk awakku.
kang absurd.
aku pingin mulih ing kanyatan. bali nemoni lebu sumebar ing ndalan, nyawang wong kecingkrangan pada turu ing trotoar, lan nyangking tas cangklong isi ballpoint lan buku catetan.
aku kangen marang kasunyatan kang bisa dirasa indra.
dudu gambar kang bisa obah dewe ing layar.
dudu crita-crita edan individualis.
aku ujug-ujug kangen nyawiji maneh ing donya njaba. sing ora perlu username lan password. donya kang kinawruhan ana tanpa kudu verifikasi.
utekku wis separo mlebu situs-situs. lan aku ora ngerti, apa aku sanggup njupuk pikiranku maneh seka petilasan-petilasan kuwi. nanging, aku ora bakal lali. aku bakal nemoni maneh ndonya mayaku. nanging ora kaya mbiyen maneh.
aku pingin ketemu wong, dudu username. aku pingin ngobrol, dudu teks kang dicangking kabel. aku pingin mandeng angkasa, tanpa ngobahke mouse.
aku bosen, tansah nulis jeneng kang pada ing saben tombol search. jeneng kang tansah ora ana. jeneng kang ora dikenal dening program ing direktori cgi iku. deweke pancen ora kenal weblog. deweke urip ing kasunyatan, kang ngleburke pangareparepku. lan aku mlayu ing donya semu.
kang absurd.
aku pingin mulih ing kanyatan. bali nemoni lebu sumebar ing ndalan, nyawang wong kecingkrangan pada turu ing trotoar, lan nyangking tas cangklong isi ballpoint lan buku catetan.
aku kangen marang kasunyatan kang bisa dirasa indra.
dudu gambar kang bisa obah dewe ing layar.
dudu crita-crita edan individualis.
aku ujug-ujug kangen nyawiji maneh ing donya njaba. sing ora perlu username lan password. donya kang kinawruhan ana tanpa kudu verifikasi.
utekku wis separo mlebu situs-situs. lan aku ora ngerti, apa aku sanggup njupuk pikiranku maneh seka petilasan-petilasan kuwi. nanging, aku ora bakal lali. aku bakal nemoni maneh ndonya mayaku. nanging ora kaya mbiyen maneh.
aku pingin ketemu wong, dudu username. aku pingin ngobrol, dudu teks kang dicangking kabel. aku pingin mandeng angkasa, tanpa ngobahke mouse.
aku bosen, tansah nulis jeneng kang pada ing saben tombol search. jeneng kang tansah ora ana. jeneng kang ora dikenal dening program ing direktori cgi iku. deweke pancen ora kenal weblog. deweke urip ing kasunyatan, kang ngleburke pangareparepku. lan aku mlayu ing donya semu.
31.7.02
wingi aku puas banget, ngrampungke cerpen sing kawit pebruari ora rampung-rampung. maune judule 'malam', terus tak ganti 'perempuan yang datang di kala malam'. aku seneng ending-e, he..he.. maune kepingine ana sing mati, naging yen tak pikir-pikir, urip kuwi luwih rekasa tinimbang mati. mula ya tetep urip, ora ana sing mati. nggawe cerpen mau kaya mbales dendam marang ***. Yen deweke maca mesti nesu. Ning ya ben, apa maneh deweke ora seneng sastra. upama tak pasang nang internet ya deweke ora maca, wonge gatek-e pol-polan. ning justru kuwi sing aku seneng (mbiyen :))
dendam sing tansah tak gawa-gawa kuwi wus rampung, dening cerpen kuwi. aku dewe ya ora ngerti arep tak kapakke cerpen mau. dikirim apa ora ya ? aku isih pingin nikmati dewe, sinambi mbayangake yen kelakon tenan. iki ora absurb, nanging hiperbola ha..ha... apa mungkin hiperealitas ? embuh lah, sing penting puas.
dendam sing tansah tak gawa-gawa kuwi wus rampung, dening cerpen kuwi. aku dewe ya ora ngerti arep tak kapakke cerpen mau. dikirim apa ora ya ? aku isih pingin nikmati dewe, sinambi mbayangake yen kelakon tenan. iki ora absurb, nanging hiperbola ha..ha... apa mungkin hiperealitas ? embuh lah, sing penting puas.
miwiti dina ing kantor. ora ana apa-apa. dikancani Sandra sing ngetik tugas. Aku ana tugas ning males. Ana telung tulisan sing kudu tak rampungke. Wis liwat dead line !! Nanging embuh, aku males banget. Rencanaku mulih kampung uga tansah gagal. Aku kuwatir ora bisa mulih maneh wulan iki amarga ana Sidang Tahunan MPR. Politik memang kenthir. Lan cilakane, mulai tanggal 1 Agustus iki, aku mlebu nang kompartemen politik, ngepasi dimulaine ST. Badeg tenan !!
Mending ngrungoake padi sing mbacot seka winamp.
Mending ngrungoake padi sing mbacot seka winamp.
29.7.02
swara banyu kuwi, tumetes tan kendhat. seka sela-selaning kran kang wis rusak ing kamar mandi. ana uga swara lagu seka radio republik indonesia.
nalika cilik, aku asring mbayangake piye yen ora ana swara lan rupa kanggo sawetara. dadi aku blas ora krungu apa-apa lan ora weruh apa-apa. merem ? kuwi dudu jawaban, amarga merem berarti ireng. isih ana werna ireng kang ketangkep retinaku. aku njajal kanti nutup kuping, nanging ya tetep ana swara. apa maneh ing mburi omah ana blumbang, lan kodok akeh padha nyuwara rame.
aku dadi kelingan terapi musik sing nate tak lakoni ing gita niti. ing kono swara musik klasik dadi jembatan antarane utek tengen lan kiwa. jembatan kanggo nyangking pikiran mumbul nyawiji mring wates-wates ora sadar. aku bingung, nalika pikiran ngancik mega, apa kang bakal da lakoni ? peserta liyane padha nemoni apa wae kang sak lawase iki dadi punjering pikiran. nanging aku ? aku nemoni pikiran kang bingung. swara kuwi nggawa syarafku menyang mega aneh. putih semu biru, putih kang luwih pas dianggep pedhut, dudu mega. kapas-kapas kang ora bisa disawat utawa digenggem. lan nalika kompisisi mozart rampung, bingungku durung mari.
swara ing terapi mau nyangking pikiranmu embuh nangendi. nanging, apa ya swara bisa nggondol pikiran kaya dene kucing nggondol tikus ?
apa swara kuwi sejenis organisme ? kang nduwe urip dewe, nduwe sel-sel dewe, nduwe jenis kelamin ?
swara kang bisa mlaku-mlaku menyang ngendi wae deweke gelem mlaku. swara kang uga bisa tiba tresna marang swara liyane. ana swara lanang, wedhok, apa malah banci utawa lesbi. swara sing bisa terangsang.
yen swara kuwi sak wijining organisme, lan uga turun temurun kaya manungsa lan kewan, berarti bisa diternake. nanging piye ? apa kuwi sak wijining dimensi beda kang ndilalah kersaning Allah bisa ketangkep dening indraning manungsa ? Wallahualam
nalika cilik, aku asring mbayangake piye yen ora ana swara lan rupa kanggo sawetara. dadi aku blas ora krungu apa-apa lan ora weruh apa-apa. merem ? kuwi dudu jawaban, amarga merem berarti ireng. isih ana werna ireng kang ketangkep retinaku. aku njajal kanti nutup kuping, nanging ya tetep ana swara. apa maneh ing mburi omah ana blumbang, lan kodok akeh padha nyuwara rame.
aku dadi kelingan terapi musik sing nate tak lakoni ing gita niti. ing kono swara musik klasik dadi jembatan antarane utek tengen lan kiwa. jembatan kanggo nyangking pikiran mumbul nyawiji mring wates-wates ora sadar. aku bingung, nalika pikiran ngancik mega, apa kang bakal da lakoni ? peserta liyane padha nemoni apa wae kang sak lawase iki dadi punjering pikiran. nanging aku ? aku nemoni pikiran kang bingung. swara kuwi nggawa syarafku menyang mega aneh. putih semu biru, putih kang luwih pas dianggep pedhut, dudu mega. kapas-kapas kang ora bisa disawat utawa digenggem. lan nalika kompisisi mozart rampung, bingungku durung mari.
swara ing terapi mau nyangking pikiranmu embuh nangendi. nanging, apa ya swara bisa nggondol pikiran kaya dene kucing nggondol tikus ?
apa swara kuwi sejenis organisme ? kang nduwe urip dewe, nduwe sel-sel dewe, nduwe jenis kelamin ?
swara kang bisa mlaku-mlaku menyang ngendi wae deweke gelem mlaku. swara kang uga bisa tiba tresna marang swara liyane. ana swara lanang, wedhok, apa malah banci utawa lesbi. swara sing bisa terangsang.
yen swara kuwi sak wijining organisme, lan uga turun temurun kaya manungsa lan kewan, berarti bisa diternake. nanging piye ? apa kuwi sak wijining dimensi beda kang ndilalah kersaning Allah bisa ketangkep dening indraning manungsa ? Wallahualam
28.7.02
27.7.02
kurang ajar tenan, kunciku ketinggalan nang njero omah. aku ra isa mlebu, padahal mau ming tak tinggal mangan sedhela wae.
akhire mlaku-mlaku nyang pasar festival, tuku buku In the name of rose karangane umberto eco lan the rape of the lock-e alexander pope. maca bukune pope jebule ra mudeng, inggrise aneh, apa pancen aku sing goblog ya ?
mau mbengi, main nang TIM maneh, bareng tiok. nang kana ketemu yanti, cah prd. ngobrol sedela ba bi bu. tak pikir tim rame, jebule ya biasa wae. mlaku-mlaku nang toko bukune yos, tuku buku puisi jawa.
pas mulih, ana kupu putih, kumleyang kaya ketaton. mabure cendhek, nylingker ing antarane sikil kang jumangkah. mabure uga ora suwe, watara telung menit, terus tiba. klepak-klepek ing ratan dalam mlebu ngarep kafe. kupu putih kuwi katone arep mati. mati ing wengi kang tintrim. kupu, uripmu wis tamat.
aku kadang gumun, nyawa kang lumingsir saka awake kupu mau nangendi ? apa banjur mencolot munggah digawa Izroil ? apa ana malaekat liyane sing khusus njabut kewan ? mungkin uga nyawa kuwi nongkrong dhisik nang TIM, nonton wong pacaran padha gandengan raket. gojegan sik ing antarane wit-witan ijo, menclok nonton film ing planetarium. embuh....
akhire mlaku-mlaku nyang pasar festival, tuku buku In the name of rose karangane umberto eco lan the rape of the lock-e alexander pope. maca bukune pope jebule ra mudeng, inggrise aneh, apa pancen aku sing goblog ya ?
mau mbengi, main nang TIM maneh, bareng tiok. nang kana ketemu yanti, cah prd. ngobrol sedela ba bi bu. tak pikir tim rame, jebule ya biasa wae. mlaku-mlaku nang toko bukune yos, tuku buku puisi jawa.
pas mulih, ana kupu putih, kumleyang kaya ketaton. mabure cendhek, nylingker ing antarane sikil kang jumangkah. mabure uga ora suwe, watara telung menit, terus tiba. klepak-klepek ing ratan dalam mlebu ngarep kafe. kupu putih kuwi katone arep mati. mati ing wengi kang tintrim. kupu, uripmu wis tamat.
aku kadang gumun, nyawa kang lumingsir saka awake kupu mau nangendi ? apa banjur mencolot munggah digawa Izroil ? apa ana malaekat liyane sing khusus njabut kewan ? mungkin uga nyawa kuwi nongkrong dhisik nang TIM, nonton wong pacaran padha gandengan raket. gojegan sik ing antarane wit-witan ijo, menclok nonton film ing planetarium. embuh....
24.7.02
mau numpak bis AC jurusan Ciledug, medun nang Tamara, nyebrang dalan sing tansah rame, mlaku kira-kira satus meter lan mampirsik ngombe teh botol. terus ketemu mas yos lan adi sutar,mlangkah mlebu kantor. rutinitas sing mboseni tenan. nang kantor langsung njujug pojokan bareng hilman. lan faisal kang lagi telpon. arep transkip wawancara karo Scott McCormack kok males. ya wis nulis e-mail selamat ulang tahun nggo bulan wae. terus bar kuwi ngopo ya ? udud !
wingi entuk e-mail maneh saka mas joko, menarik juga idene nggawe majalah jawa nang jakarta. muga-muga wae dadi.
wingi entuk e-mail maneh saka mas joko, menarik juga idene nggawe majalah jawa nang jakarta. muga-muga wae dadi.
wis rong minggu atiku rasane bunek. pikiran judeg ra karuwan. dadine gawean akeh sing ting slengkrah ora dadi. apa maneh dikon nggarap otomotif, sing jelas-jelas aku ra mudeng. Rong dina wingi mlaku-mlaku nang Jakarta Motor Show, pameran otomotif nang JHCC. wawancara karo wong-wong bule, sing aku dewe ya ra mudeng artine. wong deweke ngomong nganggo basa Indonesia wae aku ya ora mudeng, apa maneh nggo basa Inggris.
ngimpiku ya aneh-aneh, kira-kira telung dina kepungkur aku ngimpi dolanan nang kali, aku ora kesilep padahal banjir. ning duwite ilang. embuh ah artine apa. aku dadi kangen ngomah magelang. aku pingin urip ming mangan, turu, ngalamun, nonton tv, maca buku, lan nulis (ora ngetik, merga ngetik berarti kerja).
ngimpiku ya aneh-aneh, kira-kira telung dina kepungkur aku ngimpi dolanan nang kali, aku ora kesilep padahal banjir. ning duwite ilang. embuh ah artine apa. aku dadi kangen ngomah magelang. aku pingin urip ming mangan, turu, ngalamun, nonton tv, maca buku, lan nulis (ora ngetik, merga ngetik berarti kerja).
Subscribe to:
Posts (Atom)