mendung kuwi isih kaya wingi, aku mlaku nuju kantor kanti iringan lagu jawa kang nglangut. ruanganku isih kosong, mung ana saklembar fax kang ngabarke pameran foto.

komputerku isih rusak. ngapa dina iki? mungkin nang kemang golek buku

janjia, lan aku ora bakal percaya

nalika tresnaku ilang, apa sliramu gelem nukoake aku maneh sakwijining tresna kang pungkasan?
sliramu nyawiji dadi banyu, kang lumintir ing kali lan ilang dadi urang, dolanan ing walik krikil. mumpet nalika kebo liwat lan njedul yen srengenge sore ngrayu nganggo sinare.
wektu lumaku lan banjir mangsa rendeng teka. sungutmu kecanthol ing suket pinggiran, nanging awakmu kagawa banyu udan.
aku nemu tresnamu ing pinggir kali liya, ketumpukan.watu gedhe nalika mangsa ketiga. tresna kuwi garing, tak gawa mulih, tak glepungi, tak goreng. lan nalika kabeh wus siap dipangan ana buto cakil teka nawani urang, kang jebule sliramu kang uga wis diglepungi lan digoreng.
cakil, apa sliramu nduwe tresna liya kang wus diglepungi?

13-14 april

"gue gak sholat lagi setelah gagal bunuh diri," kancaku ngomong karo aku, njelaske ngapa ora melu jumatan. kuwi omongan wulan wingi. aku ra ngerti apa hubungane bunuh diri karo sholat. aku males takon. sing jelas, dheweke nyoba bunuh diri gara2 cewek.

4 april wingi, kancane akrab sing rajin sholat ganti agama gara-gara nikah karo wong katolik. mula, sajadah, al quran, lan sarung, diwenehke kancaku mau. pikire, kaya wong srah-srahan kawinan. lan dheweke ngomong,"setelah 3 tahun gak sholat,akhirnya gue, sholat lagi."

kancane mau dianggep wong sing taat agama. wis umroh pas kuliah. mula kancaku mau mikir,"gue tahan tangis gue: lalu gue sholat dengan rasa aneh, hambar, sungkan, dan bingung sampai saat ini, gue ngelanjutin hal itu, meski ada rasa aneh masih menggantung (njupuk petikane puisi muhamad diponegoro 'sholat malam'), pikir gue; pindah kos, pindah kerjaan, pindah jenis kelamin, pindah media, pindah bus karena harus di oper karena mogok di jalan, pindah-pindah kekasih, pindah partai: gak terlalu berat, ketimbang pindah hal yg satu ini: believe. anjing, gue terharu banget."

nalika hans christian andersen mbuang jangkar, kabeh wus kaliwat, lan jette lampus ing agni. jenny lind tan ginape. putri duyung kang mati, lan ratu salju kang ora nginggati ati. alegro apa adagio ?

gamelan nyuwara ladrang nyandhet ati nalika burisrawa prasetya ora bakal nduwe bojo yen ora karo rara ireng. dheweke malah milih permadi kang sejatine seneng banowati. nanging tresna nggawa laku beda. banowati kudu ngayahi tugas kawin karo suyudana. banjur peputra lesmana mandrakumara kang tansah gagal nggolek katresnan. lesmana mati dening abimanyu ing brantayudha babag purwa. banjur abimanyu nyusul mati kanti awak kebak panah. kepangan mring sumpah nalika dheweke ngapusi dewi utari lan ngaku durung nduwe bojo. yen goroh, matine bakal kebak tatu. dewi utari tetep urip, lan bojone sing sijine -siti sundari- melu lampus dhiri ing kobaraning geni.

burisrawa mati ing baratayudha kinepruk gada. banowati sida kawin karo janaka, nanging mung sedina amarga dipateni aswatama. anake durna iki mati ing wengi kang padha nalika parikesit (kang isih bayi) mancal panah pasopati. arjuna lunga munggah gunung.

lan saiki, gendhing dengglung keprungu, nyekeli sikilku lan ngajak sirahku ngulandara golek crita liya.

- isih ana salya lan setyawati kang ginaris pesthi dadi siji (nanging kudu mateni maratuwa!)
- ana rama lan sinta kang saling tresna (nanging kudu njaluk bantuan kethek lan njebur geni)
- ana kamajaya lan ratih kang dadi dewa-dewining asmara (nanging ora nduwe awak lan ngrambyang dadi roh!)
- ana sirahku sing ora isa gawe crita

kanjeng pangeran aryo tandyonagoro, priyayi siji iki kondhang amarga irunge kang gedhe. kanca wartawan kang sok wawancara dheweke mesti apal, yen suwarane lirih mula tape recorder kudu cedhak banget karo cangkeme. omongane alus, nanging akeh wong sing sepet. sepet amarga dheweke didakwa nilep duit. saiki asring nang tv, pamer partai nganggo klambi kuning.

pas nggolek bahan kanggo nulis cover story aku nemu catetan pas nang kantor imigrasi wonosobo mbiyen. aku lali, catetan iki wis tau tak delehke kene apa durung:

"meja papat cokelat katon kemaki kanti mesin tik lawas. stempel telu ing meja paling ngarep, meja-meja kang sejajar rong lapis. kursi ireng lan wong nganggo seragam krem lan coklat tua wira-wiri. sing teka sepi lan luwih akeh calo ing baris ngarep. calo-calo kang luwih kemaki, kanti mripat kang kaya ditarik mendhuwur lan alis kang didhuwurke.

calo sing mau nawani aku lagi ngobrol karo petugas kang nganggo kang mau ngakon aku nindes mangsi werna biru nganggo mangsi ireng nalika nulis formulir.

sak wetara uwong mandheng aku, mungkin amaga aku teka mung nganggo sandhal ban lan katon ora borju. panatapku ngarah njaba jendela mlumpat pager lan dalanan. ana warung, mobil-mobil kuning angkutan kota sliweran, nanging jarang. udakara telung puluh menit pisan. suara mesin keprungu, terus sepi sedhela, banjur keprungu maneh kanti guru gatra lan guru lagu kang ora teratur."

prastawa kaya ngene iki jan-janne lumrah wae, nalika kuwi aku mangkel marang perlakuanne petugas kang ora ramah pisanane. nalika aku ngobrol karo wong liya sing arep kerja nang manca negara jebul regane larang tenan. wong loro kuwi mbayar 2 juta kanggo kir kesehatan karo ngurus paspor. aku pancen sedya arep ora liwat calo, pingin ngerti piye jan-janne wong2 kuwi. pisanan pitakone petugas ing kono,"disuruh nemuin orang nggak?" aku rada bingung nalika kuwi. sakwise tak pikir, iki masalah koneksi. aku ngomong,"tidak." pancen lebar kuwi aku lancar lan dadi sedina. nanging kuwi jalaran wong-wong kuwi katone mikir-mikir nalika nonton formulir sing wis tak isi. spesial, aku ditemoni pimpinane kang banjur ngobrolke kenalan-kenalan ing kantor imigrasi pusat.

omongan tukang becak karo lonthe hotel ing film three seasons
- wis tau mlebu hotel ?
= durung
- ana ndonya liya ing kana. (tangan tengene ngelus tangan kiwa, kenya kuwi mripate nrawang, lan tukang becak sing lagi nggenjot pedhal serius ndeleng pundake kang mulus) wong-wong kae ora kaya dhewe mlakune, cara ngomonge, kabeh beda. (mandhek udakara sak ambegan) srengene teka saben esuk kanggo wong2 kuwi. awake dhewe ana ing ngisor wewayangane wong2 kuwi.

ing sakwijining hotel ing jakarta, artis sinetron mlebu ing sakwijining kamar. ana anggota dpr ing kono. jelas dudu kampanye pemilu, nanging coblosan liya sakdurunge kenya kuwi lunga numpak jaguar lan ngentekke martinine. malem minggu pendhake, teka maneh ing pub kono karo wong spanyol sing diaku pacare.

artis liyane, sing main dadi pacar wong spanyol ing sakwijining film, pesen martini sing dikei cherry. "pertamanya manis," dheweke ngomong karo mlinguk nang aku. wong-wong liya ing longue remeng-remeng kuwi sibuk dhewe-dhewe. "lalu tambah manis, manis, dan semakin manis." ngguyu, kamangka ora ana sing lucu. banjur dj-dj bule teka, ngomong nganggo basa manca kanti topik panganan perancis lan vietnam. rasane aku kaya salah kostum. sak jam saklebare kuwi, dolan nang pub, lan artis mau nawani ganja. aku gedheg amarga wus cukup mumet krungu racikane swara dj perancis gondrong sing katone ngombe obat ndhisik.

taun 2002 lan 2003 akeh kebakaran lan omah2 digusur. ing akhir 2003 tekan saiki, mal-mal anyar thukul ing jakarta kaya lumut ing panggonan teles. ngapa akeh mal? plasa senayan kang manggon ing jalan asia-afrika saiki wus ora dhewekan. ing sandhinge ana stc, lan ing ngarepe lagi dibangun mal anyar. wingi, nalika liwat ing jalan gajah mada, uga ana gajahmada square kang lagi dibangun. daerah mangga dua uga ana quare2-an iki. sakwetara kuwi plasa semanggi nylinep ing kawasan sudirman-gatot subroto (lan ora perduli marang kritikan2 amarga isa gawe macet). aku ora ngerti ngapa wong2 sugih kuwi seneng gawe mal, dudu omah. mal-mal mau isine ora beda akeh. dodolanne mung kuwi-kuwi thok. nanging ana uga kang pancen spesialis, kaya roxy mas lan harco mangga dua kang akeh nggo dodolan henpon lan komputer

kancaku, wus nate takon masalah tata kota marang ahline. jarene, jakarta kuwi medeni tembe mburine. amarga akeh2e kang manggon kelas menengah, dudu wong sugih. lan omah2 kanggo kalangan menengah mung sithik. akeh2e ing pinggir kutha kang adoh. taman-taman kutha uga ora diopeni. malah-malah, diilangi fungsine kang kudune kanggo kumpuling warga kutha. yen pembangunan isih kaya ngene terus, suwe2 jakarta sugih mal, nanging ringkih.

jan-janne ora pas yen aku mbandingke mal karo pasar kaya ing desaku, sing rega bubur sumsum mung 250 rupiah. kabeh sing dodol kenal, uga sing tuku. jaman cilikku, bar mulih sekolah aku karo kanca2 sok nggolek duit tiba ing pasar kang wus sepi. kadhang entuk 25 rupiah utawa mung 5 rupiah. jaman kuwi - udakara taun 1981/1983 - aku tuku bubur mung 10 rupiah.

kadhang aku dijak simbahku (aku yen nyeluk dheweke ´mbok del´) blanja menyang kiringan yen pas dina pasaran, mlaku watara 4-5 kilometer. seneng amarga entuk jajanan.

ing jawa ana limang dina kang asring dadi pathokan pasar-pasar : pon, wage, kliwon, legi, paing. aturan iki wus ana kawit jaman mataram kuno (udakara abad 7 masehi). jaman kuwi, desa-desa nyawiji ing pranatan ekonomi nurut pasaran. kliwon dadi punjering desa, biasane ing tengah, lan liyane nganggo pasaran liya. desa-desa sakliyane kliwon biasne khusus dodolan barang khusus. misale : wage kanggo pasar kewan, paing kanggo barang grabah. lan kliwon kang biasne dadi punjering ekonomi dadi pusate amarga kabeh barang mlumpuk ing kene. kliwon biasane manggon ing 'watek' (mungkin yen jaman saiki sinebut ´kecamatan´)

ana rubrik ing pojok ngisor kaca (halaman) awal ing panjebar semangat kang disenengi mbakyuku sing nomer pitu. kuwi jaman nalika aku isih sd. mbuh saiki mbakyuku isih seneng apa ora aku ra ngerti. jeneng rubrike, 'sumber semangat'. menurutku, isine kadhang sok tau lan jawa banget. nanging kadhang uga lumayan kanggo ngaca marang kelakuan kita ing padinan. tulisane udakara mung rong paragraf thok. iki contone :

necepa sakehing ilmu kanthi niru watake blumbang, kang ora suthik lan ora ngremehake tekane banyu saka ngendi wae, ya kang tekane salalor, saka wetan, kidul, kulon utawa seka langit pisan. senajan ana banyu kang ngandhut rereged lan racun, kabeh tetep tinampa kanthi seneng lan sabar.

wondene yen wis kebak, becik ibarate ditintingi lan disaring sari-sarine, rereged mau bakal meneb karepe dhewe, lan wekasane banyu dadi bening kinclong-kinclong gawe resepe sadhengah wong kang nyawang.

ana warta unik seka majalah panjebar semangat minggu iki, judule walidji, caleg pkpi diadili/ iki pethilan wartane :

penampilane lugu, nanging percaya dhiri. sesawangan iki ditindhakake dening hms walidji nalika sidhang sepisan ing pengadilan negeri (pn) surabaya mentas iki. caleg partai keadilan dan persatuan indonesia (pkpi) iku sajak tatag marang tudhuhan pemalsuan ijazah sajana kang ditujoake marang dheweke. perkarane iku malah dianggep minangka kampanye gratis pencalonane minangka calon legislatif (caleg).

walidji teka ing pn surabaya pas jam 10.00, slaras karo relaas (surat,red) panggilan kang ditampa. nanging sidhang kang dipimpin dening hakim purnamawati,sh iku nembe diwiwiti jam 12 luwih. walidji tampil nganggo klambi jambon, dirangkepi jas werna krem. priya umur 61 taun iku didhampingi sawatara pendhukunge kang tansah ngumandhangake 'merdeka' lan Allahuakbar'.

sesuwene ngenteni sidhang diwiwiti, lageyane waildji kaya bintang pelem. "wah, yen ngene aku bisa luwih kondang,"kandhane priya asal sragen jateng iki. "yen padha dileboake koran utawa tivi, akeh wong kang nepungi aku. bisa-bisa aku malah dadi walikota,"ujare karo cengengesan.

sadurunge lungguh ing kursi terdakwa, walidji kober aweh pakurmatan marang majelis hakim, kaya kang lumrahe sidhang ing mahmil."siap...", pambengoke karo ngangkat tangan, banjur lungguh.

.........(terus ing pungkasan artikel).......

sing nganeh-anehi maneh, senajan nggembol gelar 'sarjana hukum', walidji sajak ora mudheng acara sidhang. nalika hakim purnamawati arep ngundur sidhang suwene sedina, walidji malah takon,"lho, geneya kok diundur? kok aku babar blas ora ditakoni,"takone katon ora mudheng.

mau bengi ngimpi bapak lan masku sing nomer 2 ngakon aku ganti jeneng. ibuku mung meneng wae. aku dikon ganti jeneng "abdullah bin teguh." aku nesu, mbanting gelas terus lunga. apa maksude?

pisang telu lan dolanan paint brush. embuh ngapa gambare dadi kaya ngene. aku nggambar sinambi ngrungoake fariz rm bengak-bengok seka winamp lan mendung ngiwi-iwi seka gorden biru gambar banyak. banyak ? aku lagi nggateake yen kuwi gambar banyak, sak ngertiku kuwi mung gorden biru lan ora nggateake apa motife.

koran tempo edisi setu wingi sumeleh ing kasur. ana gambar ati werna jambon ing pojok tengen nduwur. lan ana sub judul "kami kagak bakalan nyoblos" ing sisih kiwa, sesandingan karo gambar akbar tandjung lagi motong tumpeng. vcd happy time (zhang yimou) lan the best of times (tso-chi chang) sumlengkrah ing njobin. prey for rock 'n roll (alex steyermark) ana ing nduwur meja. sak wetara kuwi buku zoe heller notes on a scandal lan fay sweet kitchen essential isih ndingkruk ing tas abang. endi sing kudu diresensi ?

gawean numpuk lan aku kudu nonton film-film sing marai nglangut ? sewengi mung isa nulis kaya ngene thok :

semuanya berwarna pink - dinding, cangkir, sprei, dan bahkan sikat gigi. kamar di sebuah hotel berbintang lima itu tiba-tiba saja berubah gaya hanya karena kedatangan seorang penyanyi dari amerika yang bernama mariah carey. ia bukan siapa-siapa jika anda menanyakannya pada penjual rokok langganan saya.

aku metu nalika manuk greja pada golek pangan ing pojok gang. mlaku nuju kantor kaya diatur kanti formula khusus. ing gangku tekan lapangan, dalan katon sepi. mendung gawe swasana kaya lagi jam enem esuk. angin sumilir alon. terus ing jalan taman setiabudi timur wus rada rame. tukang ojek pada nongkrong. lan tekan ing ngarep hotel regent, dalan lumayan rame dening mobil-mobil. pas ngancik jalan setiabudi utara i, mataku ketanggor dening tulisan "jalan kebanggan warga setiabudi." kebanggaan ? sak ngertiku ing dalan iki panggonan mangkal bencong2 ing wayah wengi. lan yen awan kanggo parkir lan turu sopir taksi.

sing dodolan koran ora katon nalika mlebu gerbang gedung landmark. wong wadon lagi nelpon nganggo basa mandarin nalika mlebu gedunge. mencet angka 9 ing lift, lan mlebu kantor kang isih sepi. faks undangan wis akeh, mulai seka peresmian renovasi tugu katulistiwa nganti pindahe toko buku times. banyu bening cemepak, lan utekku ora bening babar blas.

langit tansah mendhung. yen ing jaman mbiyen, iki musime para kawi gawe kakawin lan kidung, nalika kembang-kembang wiwit mekar. ing cuplikan kidung alis-alis ijo digambarke kembang pudhak kang ngganda wangi, wit ing jurang dijiret kembang welasasih lan kasturi, saengga meksa wong kang liwat dadi mandheg ngilangke rasa sayah. sak wetara kuwi grimis rintik-rintil sinawut angin kang tumiyup alon lan mega ngemuli gunung rapet-rapet. kilat kedhep, diselingi guntur. sona njegog ribut dhewe, pitik alasan nangkring ing wit-witan, celeng mlaku-mlaku ing pinggir tegalan.

kuwi crita mbiyen kang njupuk latar ing alas kang isih rungkut, nalika ing tanah jawa isih ana gajah lan macan.

langit tansah mendhung, lan iki dudu wektu kang pas kanggo nglangut. nalika udan nggruduk dalan, mobil ing ngarep kantor mlaku alon lan banjur macet. lan kahanan iki bakal katon endah disawang saka nduwur. seka kantorku ing tingkat 9, mobil-mobil kuwi kaya ula akulit wesi dawa kang lagi golek tikus. fashion cafe ing sebrang dalan kadya ilang endahe, patung sudirman kang lagi hormat kaya kumat lara asmane.

vcd liburan : moulin rouge, lost soul, resurrection of the little match girl, (yim eun kyung cakep tenan),quills, xiu xiu, chocolat, amoresperros, girlfight

lagu esuk iki : singkong & keju, bukalah kaca matamu, cintaku sedalam lautan atlantik, kugadaikan cintaku, madu dan racun, astaga, si jantung hati, ranjau-ranjau cinta, sepatu dari kulit rusa, sudah kubilang, berdiri bulu romaku

ana ndonya liya kang asring katon nanging kadya adoh. nalika jaman kuliah biyen, aku sok nongkrong karo tukang becak. ana dosenku sing ngrangkep dadi wartawan ngomong,"kamu ini makhluk langka, bisa jadi feature." aku gumun, kekancan dianggep langka ? paling ora aku bisa numpak becak gratis tekan kampus.

yen diukur, polah tingkah bapakku malah luwih aneh. bapakku ora isin2 ngobrol karo wong edan. jaman aku cilik, bapak sok ngajak wong edan mlebu omah, dikon adus (suwe banget, nganti banyu kolah entek), dijak mangan bareng, dikon nulis sak kareppe. ngerti tulisanne ? apik hurufe nanging semrawut isine (mungkin yen iki diaku tulisane nietzsche wong2 percaya).

kawit cilik, aku dididik ora wedhi beda. mula aku santai nganggo blangkon jaman sekolah nang sd mbiyen.

masku sing nomer 6, wis tau nggresula masalah kebiasaan aneh. nalika dolan nang maratuwane biyen nang banyumas, dheweke santai wae ngobrol karo wong edan, dijak mangan bareng. nanging, maratuwane nesu2. dianggep ra waras.

waras? mbuh aku ra mudheng marang definisi iki. kadang dadi wong edan luwih slamet. sak wijining dina, bapakku arep kondur seka nosari (kurang luwih 7 kilo seka omahku). kuwi jaman orde lama, nalika aku durung lair. akeh begal, kecu, lan sak bangsane. ben amanne, bapakku wuda blejit. klambine dibuntel, lan mulih mlaku. "kothar-kather," jare ibuku. lan mulih waras wiris.

nanging kadang sok kebangeten. nalika kuwi ana sing lagi kendurenan, tahlilan matine wong ing kampungku. bapakku teka nganggo rukuh putihe ibuku. mluncat2 kaya pocongan, karo bengok,"mbok, aku mulih !" wong2 bubar. simboke sing mati semaput. bapakku lunga ngono wae.

mengenangmu barang sesaat **

menunggui dalam ruang putih
bersama ibu.
lalu kau bertanya tentang beberapa hal,
aku menjawab seadanya. lalu kulahap
daging di atas meja.
aku lapar.

mengantarmu ke ruang radio aktif
bersama ibu.
dengan kursi roda.
dengan pagi yang sama seperti kemarin.
pelan-pelan, katamu.
pastilah kankernya yang bicara, batinku.

memandikan jenazahmu di atas pelepah pisah.
bersama keluarga kita.
aku pernah memandikamu sebelumnya.
tapi tak seperti ini.



** puisi sing tak gawe pirang2 taun kepungkur

angin tumiyup alon, godhong nangka lan rambutan kemlawe tanpa swara. lan langit wus tumiba abang ing wates sore lan ratri. sawijining paraga lanang katon nglangut ing kursi ngarep omah. netra kang ngliga, tanpa culika, mandeng angkasa. tangan tengene sedhakep sinambi pisan-pisan diangkat kanggo nyedot rokok. pendharing mawa kang abang katon endah kairing dina kang sansaya ireng. sinawang kadya konang beksan

.....

sliramu dudu banowati
aku dudu janaka
pijer iki impen kang kudu kasimpen
tinandhing lakonmu, lakonku

rikala branta
njawil ati maneh
njupuka 'rek jres
bus...
kobong dadi ireng thuntheng

eling nalika tangan kumlawe ngaras rambutmu ?
utawa lambe kang nyawiji
tukar rasa
nyambung kangen
ing pucuking lambe ?

lambeku
lambemu
wus
kobong
....

(kacuplik seka crita kang katone ora sida tak rampungke)

iki guritane pimred-ku:

nalika aku srengenge
kowe bumi
kang gupuh ngiteri lelakon

tresnamu kangmas
mrasuk jeroning ati
nganthi aku sedya dadi bumi

ning kowe cidra
milih dadi candra
sing bisa tak sawang sepisan
ing purnama
nalika awakmu nampani srengenge
sing jelas-jelas dudu aku

maca tulisan iki aku kok ra ngerti ya ? jebul ana candi ing desa ringinanom (biasane wong2 nyebut kiringan) lan ing desa menoreh (gampange disebut noreh). jaman cilik aku sok dolan nang kiringan yen pas dina pasaran. kadang sok dijak kanca-2 nyolong tebu bubar mulih sekolah. kiringan kuwi persis jejer desaku. yen arep cepet menyang borobudur, biasane liwat kiringan. ana sak wijining desa sing aku kelingan. persise arah kiwa sak durunge tekan kiringan. ana sak wijining desa jenenge singosari. aku mbiyen percaya yen kuwi kraton singosari jaman mbiyen, apa maneh dalanne kudu ngliwati mbulak kang dhawa. jebule, kraton singosari kuwi anane ing malang.

candi wurung ing noreh, aku uga ra ngerti. kamangka aku mbiyen asring dolan rana, utamane malem minggu. desa kuwi persise ing ereng-erenging pegunungan menoreh. lan yen mlumpati pegunungan kuwi bisa tekan njaba kabupaten utawa malah provinsi. yen menggok ngiwa tekan kulon progo, menggok nengen tekan purworejo.

tangi esuk, lan aku nemu kamar kang isih padha - remuk lan pating slengkrah. komputer isih urip, lan aku kelingan yen wingi sedina ngurusi komputer thok. bubar sholat, aku lungguh nang ngarep meja, nyekel mouse. rutinitas bangsat sing aku pingin uwal. nanging ora, dina iki aku mung kepingin ngecek instalan program sing digarap tiok wingi.

esuk iki aku lagi ra kepingin ngombe teh utawa kopi. uga dudu gedhang. cukup nyrutup banyu putih lan kue jahe. lan ora sengaja nemu rokok sak ler ing nduwur meja. klepas-klepus sinambi maca-maca tulisan ing komputer sak durunge mangkat kerja. kaos ireng kang ana tulisan "awasi kenaikan harga yang tak wajar", clana ireng, jaket coklat, sepatu bata klawu, lan kaos kaki putih.

aku nepaki dalan kaya biasane. liwat setiabudi, lan mandeg sedhela ing cedhak hotel regent tuku gorengan (tela, bakwan, gedhang goreng), lurus nuju kantorku.

tekan ngarep gedhung landmark, aku migateake wong sing sok dodol majalah karo koran. perasaan, yen aku pas teka dheweke lagi nata dagangan. ping bola-bali kaya ngono terus kamangka tekaku ora nurut jam, kadhang jam 9, 9.30, 10 ? lan ngapa tansah mbarengi ?

numpak lift bareng pak sapto karo suhud. mlebu ruangan kang isih sepi. mung ana arden kang lagi asyik karo laptop macintosh-e. entek 2 gorengan si wuri teka.