Jingglang

anakku lair...

dina wus ngancik abang. dalanan mesthiné wiwit ramé. aku lagi nyoba masang ati bisa nggarap gawéyan. aku kepéngin lèrèn sedhéla. aku kaya kentèkan ukara kanggo nerusaké apa sing kudu ditulis.

ésuk iki, taman ngarep kamar sepi. banyu njebembeng ing sadèngah papan. udan teka manèh nalika aku tekan halte. nyèwa payung, lan gegancangan mlebu kantor. pèjèt angka 26, suuuut tekan.

dina iki ngapa, ya? aku wis nggawa buku "bahasa kawi" (1967), katoné énak sinau basa kuna nalika udan nang ngendi2. mau weruh banjir sedhengkul nang ngarep atmajaya. dalan mung sasisih bisa diliwati.

ésuk2 maca e-mail. pawarta koran kompas manèh. saiki koméntaré liston siregar, wartawan bbc, "perusahaan atau pengusaha yang secara keuangan sehat tapi tidak mempunyai serikat buruh adalah perusahaan atau pengusaha yang sakit,"

liston siregar, wartawan, 1 februari 2007.


aku lagi ra mudheng arep nulis apa. nduwé usul?

ing kantor kebak kaca, banyu bening ing gelas transparan, aku nglaras rasa. aku ndeleng ing wikipédia jawa, meursault2004 ngamuk gandrung (iki istilahé dhèwèké nalika akèh posting kutha2 ing polandia) nulis akèh. aku lèrèn sik. ngleremké ati, ngoyak targèt gawéyan nalika kabèh wus numpuk kaya ngéné iki. sinambi nyunting tulisané cah-cah, aku ngrungokaké tembang2 jawa. iki playlisté:
- anglung sorèn - gatut saputra (tembang banyuwangi) - album layar kumendhung
- ayo sekolah - dian ar lan ayu agustina (tembang banyuwangi) - album layar kumendhung
- cep menenga - pipit yuniar (tembang banyuwangi) - album layar kumendhung
- gènjèr-gènjèr - lilis suryani (tembang banyuwangi) - ngundhuh seka milis basa jawa
- gendhing nènès jangkep - nyi tjondrolukito - album ladrang sri rahayu
- gendhing panglawet ganda - nyi tjondrolukito - album ladrang sri rahayu
- pripun - wuryanti - ngundhuh mbuh seka ngendi, lali aku.

wis suwé ora nglakoni lembur nganti ésuk ngéné iki. durung manèh mau ana tamu loro, iki yangrembug gawéyan liyané. sawetara wektu, wikipédia disingkiraké dhisik seka utek. paling mung niliki sedhéla. wis ah... ngrampungaké dhaftar isi dhisik.

ati rasané kaya ditindhih watu gedhé. aku kepéngin sepi. sing mamring. nir swara. tan rowang.

kantor isih durung sepi temenan. isih ana max, manda, anton, lan regina. ing kéné aku lagi nyoba2 software kanggo ngetik bèn kepénak. aku ora seneng y`´n kudu nganggo ms word. éman, déné macintosh sing nang kantor iku nganggo sistem mac os 9.2 sing programé sithik.

nalika isih nulis nganggo tangan jaman sekolah mbiyèn, ora sewigati kaya ngéné iki urusan software. jaman kuwi, ngetik nganggo mesin ketik akustik kanthi swara cethak-cethok, rasané ya kepénak-kepénak waé. nanging sawisé komputer ngrebut kalumrahan, kahanan dadi béda.

program komputer iku jan-jané ya mung cocog2an. aku naté nduwé kanca kos loro nduwé kebiyasaan sing anèh. ana sing seneng ngetik nganggo lotus 123, sing sijiné nganggo pagemaker. lotus 123 umumé kanggo gawé tabel lan itung2an (kaya déné excel), déné pagemaker kanggo layout majalah/koran/buku.

wordstar
wiwit versi 4 nganti 7, aku naté nyoba. program sing tak enggo wiwit sma kelas 2 iki isih tak enggo tekan saiki. ing linux, aku bisa migunaaké dosbox utawa dosemu kanggo èmulator-é. nanging versi windows-é aku gak seneng. wagu.

word prefect
aku nyoba mung sedhéla amarga kancaku, andre, seneng nganggo. lan aku ora minat.

chiwriter
iki program jadul sing arang nganggo. nanging aku naté ngrasaaké nalika kerja nang surabaya. ing sawijining koran, chiwriter iku program sing kanggo ngetik padinané. layar mung ireng (kaya word prefect versi dos). saben ngetik titik (.) otomatis berkasé disimpen.

ms word
jaman kuliah, ana dosen sing kandha marang aku bubar ujian skripsi. "revisiku mung siji waé, ang. (skripsimu) iki diganti nganggo ms word apa wp (word prefect-versi windows)." program ms word iki pancèn ora bisa ilang. la nalika aku wiwit nganggo linux, aku bisa bener2 uwal seka program iki. sejatiné program iki apik lan lengkap. nanging ya kuwi, terlalu lengkap dadiné abot. migunaaké ms word kanggo ngetik perkara rèmèh tèmèh iku kaya matèni coro nganggo meriem. aku gak butuh clipart, diwènèhi gambar ing dokumèn, utawa migunaaké tampilan sing mranani. sing tak butuhké mung ngetik tulisan lan tulisan iku bisa dietung pira cacah karakteré (kanggo gawéyan).

atlantis
iki program kepénak sing nganggo format rtf (rich text format). rtf iku wis dadi lumrahé format ing sadéngah program pangolah ukara. lumayan suwé aku nganggo, kira2 jaman isih nang kantor lawas.

abiword
iki program rtf liyané sing kepénak. gratis lan nganggo sistem tinarbuka (open source). sawisé nganggo abiword aku ngilangi atlantis ing komputerku. wis ngono, abiword ana uga ing linux. émané, ing versi mac sing ana mung kanggo mac os x. kanggo ngetik naskah sing ana gandhèng cènèngé karo wong liya, aku asring migunaaké abiword lan disimpen ing format rtf lan ora nganggo format abw sing dadi baku (default) ing abiword.

notetab light
iki versi prasaja seka sing pro. aku isih seneng nganggo iki. kanggo ngetik-ngetik naskah, program, lan sing baku kanggo gawé situs ing lingkungan windows. aku durung nemu software sing luwih kepénak tinimbang notetab light. ning ya kuwi, foematé mligi mung txt (klebu html, sgml, xml, tex, latex).

joe
iki program teks sing mlaku ing konsol linux. prèjèngan lan shorcutsé kaya wordstar. aku sok ngenggo, ning saiki males amarga mesti naskahé dadi warp karepé dhéwé. dadi, luwih cocok kanggo nyunting program2 prasaja ing linux.

vi
pisanané males. program iki anèh ing perkara shortcuts. nanging amarga iki dadi program baku ing linux, dadiné ya kepeksa bisa. suwé2 ya dadi lumrah nanging tetep ora lanyah kaya aku nganggo wordstar. malah ing macintosh lan windows, vi uga wis ana. ing kantor aku masang vi uga. nanging ing mac 9, aksarané katon cuilik...


aku lagi nyoba itext (dudu sing java, ning sing versi mac gawéyané wong jepang). lumayan kepénak ning ora bisa import rtf (penting kanggo layout majalah). lan iki mau lagi nyoba masang nisus writer. bisa kanggo import/eksport rtf, ning programé lemu kaya ms word.

jingglang

ing dina dalan sumilak
ana prajanjèn wis tinulis ing kertas putih
sliramu sajak seneng
mèlu dadi seksi
seka njero weteng ibumu
lan dina iki kaya sliramu, jingglang

udan ninggalaké dalan-dalan teles. wis sawetara dina aku ora ngrèwès gawéan seka kantor lan pernak-pernik wikipédia. ing jakjazz wingi, aku kelingan jaman smp-sma, nalika lagi seneng2é ngrungoaké jazz. ing kala nalika swara gamelan ora dak rungoaké kanthi temenan. aku kelingan nalika mulih sekolah, isih sragaman, lèyèh2 ing kamar ngarep sinambi nyetel miles davis utawa lee ritenour.

aku seneng milah-milah swara, nyoba ngrungoaké piano dhéwé, gitar dhéwé, drum dhéwé, trompèt dhéwé. banjur swara2 mau digabung dadi siji. dirungoaké bareng2.

ana musisi sing luwih seneng migatèaké kasudibyané (skill) gawé swara. umumé musisi enom.titi laras (harmoni) dipinggiraké. ana musisi sing pinter golèk titi laras. ana sing bisa ngreroncé loro mau kanthi becik. saliyané rong perkara mau, ana manèh, yaiku rasa. lan rasa iku angèl ilang dayané nalika titi laras karo kasudibyan uga melu cawé2. ing gamelan, aku nganggep narto sabdho nduwèni iki. ing jakjazz wingi (aku ora nonton akèh) luluk purwanto sing tak senengi. nanging, aku uga seneng titi larasé bubbi chèn.

lagi dina iki bisa nulis. sawisé melu rapat loro seka jam 2 nganti jam lima seprapat, biasané aku males nulis. utek rasané wis kentèkan ukara. aku nyoba meksa apa bisa pikiran diprawasa, dirudapeksa kanthi alon-alon.

wengi pancèn nduwèni prabawa sing bisa nerak kahanan. aku asring kepranan marang langit sing bisa gonta-ganti seka abang, kuning, biru, klawu, lan ireng. werna ireng iku bisa nyedhot apa waé, jaré ahli fisika.

(iki email seka mikael nanggepi postinganku wingi, sejatiné isih ana liyané manèh, nanging mengko malah dadi kaya milis isiné wong loro)

bar maca postingmu.

dadi kelingan geguritan iki:

The Crimson Cyclamen

(To the Memory of Charles Demuth)

White suffused with red
more rose than crimson
—all acolor
the petals flare back
from the stooping craters
of those flowers
as from a wind rising—
And though the light
that enfolds and pierces
them discovers blues
and yellows there also—
and crimson’s a dull word
beside such play—
yet the effect against
this winter where
they stand—is crimson—

It is miraculous
that flower should rise
by flower alike in loveliness—
as though mirrors
of some perfection
could never be
too often shown—
silence holds them—
in that space. And
color has been construed
from emptiness
to waken there—

But the form came gradually,
The plant was there
before the flowers
as always—the leaves,
day by day changing. In
September when the first
pink pointed bud still
bowed below, all the leaves
heart-shaped
were already spread—
quirked and green
and stenciled with a paler
green
irregularly
across and round the edge—

Upon each leaf it is
a pattern more
of logic than a purpose
links each part to the rest,
an abstraction
playfully following
centripetal
devices, as of pure thought—
the edge tying by
convergent, crazy rays
with the center—
where that dips
cupping down to the
upright stem—the source
that has splayed out
fanwise and returns
upon itself in the design
thus decoratively—

Such are the leaves
freakish, of the air
as thought is, of roots
dark, complex from
subterranean revolutions
and rank odors
waiting for the moon—
The young leaves
coming among the rest
are more crisp
and deeply cupped
the edges rising first
impatient of the slower
stem—the older
level, the oldest
with the edge already
fallen a little backward—
the stem alone
holding the form
stiffly a while longer—

Under the leaf, the same
though the smooth green
is gone. Now the ribbed
design—if not
the purpose, is explained.
The stem’s pink flanges,
strongly marked,
stand to the frail edge,
dividing, thinning
through the pink and downy
mesh—as the round stem
is pink also—cranking
to penciled lines
angularly deft
through all, to link together
the unnicked argument
to the last crinkled edge—
where the under and the over
meet and disappear
and the air alone begins
to go from them—
the conclusion left still
blunt, floating
if warped and quaintly flecked
whitened and streaked
resting
upon the tie of the stem—

But half hidden under them
such as they are
it begins that must
put thought to rest—

wakes in tinted beaks
still raising the head
and passion
is loosed—

its small lusts
addressed still to
the knees and to sleep—
abandoning argument

lifts
through the leaves
day by day
and one day opens!

The petals
the petals undone
loosen all five and
swing up

The flower
flows to release—

Fast within a ring
where the compact
agencies
of conception

lie mathematically
ranged
round the half-like sting—

From such a pit
the colour flows
over
a purple rim

upward to
the light! the light!
all around—
Five petals

as one
to flare, inverted
a full flower
each petal tortured

eccentrically
the while, warped edge
jostling
half-turned edge

side by side
until compact, tense
evenly stained
to the last fine edge

an ecstasy
from the empurpled ring
climbs up (though
firm there still)

each petal
by excess of tensions
in its own flesh
all rose- -

rose red
standing until it
bends backward
upon the rest, above,

answering
ecstasy with excess
all together
acrobatically

not as if bound
(though still bound)
but upright
as if they hung

from above
to the streams
with which
they are veined and glow -
the frail fruit
by its frailty supreme

opening in the tense moment
to no >bean
no completion
no root
no leaf and no stem
but color only and a form -

It is passion
earlier and later than thought
that rises above thought
at instant peril - peril
itself a flower
that lifts and draws it on -

Frailer than level thought
more convolute
rose red
highest
the soonest to wither
blacken
and fall upon itself
formless -

And the flowers
grow older and begin
to change, larger now
less tense, when at the full
relaxing, widening
the petals falling down
the color paling
through violaceous to
tinted white -

The structure of the petal
that was all red
beginning now to show
from a deep central vein
other finely scratched veins
dwindling to that edge
through which the light
more and more shows
fading through gradations
immeasurable to the eye -

The day rises and swifter
briefer
more frailly relaxed
than thought that still
holds good - the color
draws back while still
the flower grows
the rose of it nearly all lost
a darkness of dawning purple
paints a deeper afternoon -

The day passes
in a horizon of colors
all meeting
less severe in loneliness
the petals fallen now well back
till flower touched flower
all round
at the petal tips
merging into one flower

(puisi anggitane william carlos williams)


dadi (kowe ya mesti wis mbethek ta) kabeh tembung sing pancen bagian-bagian anatomi kembang tak keliri abang, tembung sing ra ana hubungane karo kembang tapi dijilih nggo nggambarake kembang iki kelire biru, lan tembung sing isih ana hubungane karo kembang utawa taneman tapi dudu bagian dari kembang iki tapi ya dijilih nggo nggambarake kembang mau kelire ijo.

tembung sing abang ana pitu, cyclamen, rose, petal/s, flower/s, leaf/ves. bud, stem, sing ijo ana telu, fruit, bean, root, lan sing biru ana rolas, edge/s, flanges, mesh, tie, beaks, head, ring, ring, sting, rim, flesh, vein/s/ed, tip.

lha karena geguritan iki sakjane ya mung tentang kembang siji thil ('one flower' neng baris terakhir) statistik neng dhuwur kuwi ketoke mendukung argumen neng postingmu nek basa inggris 'ora premana ing detil cilik-cilik'. ming pitung tembung sing asli tentang kembang, siji jenenge sik sakjane ya latin, cyclamen, lan siji, rose, sakjane ya malah dudu bagian kembang kuwi tapi malah jeneng kembang liya sing digunakake nggo nggambarake abange kembang kuwi kaya piye. sementara tembung sing dijilih sangka njaba anatamoni kembang yen sing biru ditambah karo sing ijo totale ana limolas. luwih saka dobel. malah nek rose karo cyclamen ra dianggep dadi tiga kali lipat. iki ketoke ya mendukung argumen beauty/beautiful/pretty-mu.

silih-menyilih ing basa inggris iki apa malah nggawe uwong2e dadi luwih kerep lan biasa mikir nganggo metafor, simile, lan sakpiturute?

kadang2 yen aku nerjemahke saka basa indonesia neng basa inggris ana tembung sing neng bahasa indonesiane wis jelas tapi nek tak basa inggriske secara harfiah, tembung per tembung, hasile basa inggris-e dadi krasa kurang kongkrit. contone iki:

menjelang petang
kuda-kuda pulang tanpa sais
keretanya koyak

(saka geguritane ida ayu oka suwati sideman - penyair favoritku saiki - judule duarawati, bisa diundhuh ing penyairbali.blogspot.com)

yen 'koyak' tak terjemahke dadi 'all beaten up' utawa nganggo kata sifat lain gambar sing ketok jelas neng tembung 'koyak' kuwi dadi ilang. terus piye? pertama tak pikir isa wae sak kalimat kuwi dadi misale kaya ngene 'riderless horses drag chariots like carcasses' (simile! nyilih tembung!), utawa, akhire (sing tak unggah ing blogku translationsof.blogspot.com) 'horses are troting home, riderless / a spear in the back of a chariot' ('koyak', kata sifat iki, tak ganti nganggo gambar (koyak-e mungkin kaya ngana kuwi, ketoke).

ngene iki rada sering terjadi. dadine rasane memang kaya sik mbok omongke ning postingmu kuwi. tembung2 basa indonesia (lan jawa) krasane luwih spesifik, utawa gambare wis kaya built-in (misale sepatu koyak, koyak-e ya sakjane padha wae karo koyak-e kereta mau, tapi yen tembung inggris ketoke (terutama kata sifat mungkin) gambare tergantung konteks utawa memang ra jelas (makane kelas2 creative writing, hemingway, stephen king, pada nganjurke aja kakehan nganggo kata sifat ta?)

tapi ya mungkin juga sakjane diksi basa inggrisku sakjane ya cekak. hahahahaha. utawa basa jawa lan indonesia tetep basa ibuku sehingga aku isa ngrasakke segala macam arti 'koyak' mau sementara tembung inggris-e tetep krasa 'dingin', isa dimengerti tapi ra pati isa dirasakke?

dadi tak pikir nerjemahke, apa meneh nerjemahke geguritan, sing penting ya nerjemahka gambar karo rasa/roso kuwi mau. tembung dadi nomer loro. apa malah telu? misale terjemahan2 ing postingmu kuwi dhewe, kenapa parikesit kadang2 anak abimanyu dan utari dan kadang2 anak hasil perkawinan abimanyu dan utari? kurasa kuwi mesti soale ya kuwi, kadang2 roso bahasa target-e (bahasa sik dinggo nerjemahke) mendikte kudu ngganggo 'hasil perkawinan' atau kadang2 ora. apa ana alasan liya?

conto meneh sing rada terkenal:

'We were young. We have died.' (Archibald McLeish, 'The Young Dead Soldiers')

'Kami mati muda. Jang tinggal tulang diliputi debu.' (Chairil Anwar, 'Krawang-Bekasi')

Lha iki malah Chairil-e sing mengkongkritkan gambare (kuwalikane kisahku karo IAO Suwati Sideman mau). Ya iki sih nek menurutku alasane simpel, Chairil penyair sing luwih apik tinimbang McLeish. Tapi ya kuwi mau, akhire sik diterjemahke ('disadur') Chairil adalah gambar lan rasane.

Dadi menurutku 'pangrasa' sik mbok omongke neng postingmu kuwi ora mung tergantung karo tembung lan bahasane, tapi uga sangat tergantung karo 'pangrasa' penerjemahe.

Mikael.

ing basa jawa, tembung kriya (kata kerja) iku ora kaya basa inggris sing nduwèni wektu. tembung turu, mbok saiki, wingi, sesuk, utawa kapan waè tetep "turu." beda karo sleep, slept, sleep. wong jawa mataraman sing akrab karo unggah-ungguh basa, mbédaake tembung "turu", "bobok", "tilem", lan "saré." prakarané ya mung trap-trapan sing magepokan karo level. ukara gampangé, "sapa sira sapa ingsun."

ing basa indonesia luwih prasaja maneh: "tidur." tembung iki wis cukup bisa digunaaké kanggo kapan waé lan sapa waé. apa banjur basa iki sing paling apik amarga égalitèr? jaréné, basa nudhuhake bangsa. wong melayu (asliné basa indonesia) mbok menawa pancen égalitèr. wong-wong iku seneng ngulandara menyang ngendi-ngendi lan kondhang ing jagad pelayaran. mula ora anèh yen tembung-tembung sing magepokan karo segara akeh tinemu ing basa melayu: nakhkoda, galangan, lan buritan. aku ora ngerti tembung-tembung iki yen disalin menyang basa jawa. basa jawa luwih akrab karo ndonya tetanèn. seka wit klapa wae bisa diwedar akèh tembung. godhongé sing enom sinebut janur,sing tuwa dijenengi blarak, klapa sing isih cilik banget jenengé bluluk, rada gedhé diarani cengkir, lan kayuné disebut glugu.



basa inggris pancen luwih premana yen prakara kala (wektu), nanging ora premana ing detil cilik-cilik ngene iki. barang orang rinonce lan kapilah dadi perangan kang luwih cilik maneh. basa inggris, rumangsaku, luwih tepak kanggo sinau, ora kanggo pangrasa. basa inggris luwih ngandhelaké logika. tembung beauty/beautiful lan pretty bisa kanggo lanang-wadon, bisa uga kanggo kahanan kang éndah. coba panjenengan bandhingaké karo basa indonesia sing ana tampan, cantik, permai, elok, bagus lan indah. ing basa jawa, tembung iki bisa dadi gantheng, ayu, éndah, bagus, sulistya, lan cèkli.

sugih tembung iki magepokan karo budhaya liya sing mlebu. basa inggris klebu egois tumrap tembung-tembung seka basa liya, dadiné dadi kurang akèh tembung. déné basa indonesia akèh nyerep basa-basa liya (lokal, inggris, walanda, portugis, sanskrta, arab). basa jawa akèh njupuk tembung seka sanskrta, indonesia, walanda, lan arab.

mbiyèn aku sok maca cerkak (cerpen) basa jawa sing dijupuk seka sastrawan-sastrawan ndonya ing kalawarti (majalah) panjebar semangat. ing kono, paraga-paragané dadi katon béda. ana unggah-ungguh sing banjur katon lucu, nanging rumangsaku dadi nduwé daya linuwih. kaya déné nalika mikael nyoba njarwa tulisan jawaku iki dadi basa inggris. aku kaya nemoni yèn kuwi dadi tulisan sing naté tak tulis. tulisan kuwi dadi nduwé kaluwihan kanthi pangrasa kang béda, pangrasa basa inggris.

aku dadi kepikiran nyoba salin basa kangthi gagrag (versi) manéka warna. asliné dijupuk seka crita mahabharata, yajña sarpa. gagrag basa inggris siji waé, aku durung wasis lan durung mesthi bener.

hana sira ratu sang parîksit ngaran ira, anak sang abhimanyu patêmu-tangan lâwan sang uttarî pinakaçisya bhagawân krsna, paripûrna ring bahuweda.

(kawi)

ana ratu jenengé sang parikesit, anak sang abimanyu seka dhedhaupané karo sang utari, dadi murid begawan kresna, sampurna ing ngèlmu.
(jawa gagrag 1)

wonten raja kanthi aran sang parikesit, putra sang abimanyu saking dhedhaupanipun kaliyan sang utari, dados siswanipun begawan kresna, angrungkebi sadaya wéda.
(jawa gagrag 2)

ana raja jejuluk sang parikesit, putrané abimanyu lan utari, dadi siswané begawan kresna, sing nguwasani kanthi becik kabéh ngèlmu.
(jawa gagrag 3)

adalah raja yang bernama sang parikesit, putra sang abimanyu hasil perkawinanya dengan sang utari, menjadi murid begawan kresna, sempurna dalam banyak ilmu.
(basa indonesia gagrag 1)

ada raja bernama parikesit, anak abimanyu dan utari, berguru pada begawan kresna, menguasai banyak ilmu dengan baik.
(basa indonesia gagrag 2)

there was a king named parikesit, son of sang abimanyu and sang utari, student of begawan kresna, perfect in knowledge.
(basa inggris)

Bakda

bada kang rinasa béda, tanpa akèh ketemu kanca. nalika umur mranjak kaya jarak rinengga becik, samubarangé uga mèlu salin rupa. plataran ngarep omah sing mbiyèn krasané wiyar kanggo dolanan, pamawasku, latar kuwi wis ora bisa kanggo playon. wit mlinjo ngarep omah sing umure sewelas-rolas karo pak lik yo, wis dikepras pirang2 taun kepungkur. saiki ana wit rambutan sing lagi ngembang. sing jelas krasa yaiku, nalika wong2 liya krasa sumuk, aku isih waé krasa adhem. "ndonya ora owah, lé!" aku sing nonton waé sing sok rumangsa sentimentil.

guyonan seka email

tukijo, tukang kayu seka pagunungan wonosobo. sawijining dina éntuk pagawéyan gawé mèbel ing hotel ing kutha jogja. nalika mangkat, bojoné ngeterké tekan stanplat (terminal) bis, lan janji yèn tugiyem, bojoné iku, bakal nyusul. tekan jogja, tukijo langsung ngirim e-mail  menyang bojoné.

ing panggonan liyane, isih ing wonosobo uga, rugiyem lagi nandhang sungkawa. atiné sedhih keranta-ranta amarga bubar ditinggal mati bojoné. nalika dhèwèké mulih seka ngeterké mayité nganti rampung kakubur, rugiyem mulih. kanggo ngilangi nglangut, rugiyem buka e-mail  kanggo ngecèk warta saka sanak-sesduluré.

iba kagèté, lagi waé dhèwèké maca sawijining email, rugiyem njerit lan semaput  anaké gumun, penasaran mèlu maca e-mail. anaké uga mèlu njerit.

sejatiné, kabèh iki amarga si tukijo salah mèjèt tombol. si ukijo sing lagi ana jogja salah, kuduné nulis tugiyem@wonosobo.co.id dadiné rugiyem@wonosobo.co.id. maklum waé, tukang kayu drijiné
gedhé-gedhé. aksara "t" lan "r" kan dhèmpèt.

isiné e-mail

yem, bojoku kinasih,

matur nuwun tenan wis mbok terké aku mau ésuk. aku wis tekan kanthi slamet. ing éné aku ditampa kanthi becik.  aku seneng amarga jebul akèh kanca-kanca lawas sing wis tekan ndhisik.

jaré sliramu arep nyusul, jenengmu wis tak dhaftarké ing kéné. tak tunggu lo supaya awaké dhéwé tansah bebarengan. sing sabar waé, mung ing kéné jebul rada panas.


salam kapang
bojomu, ijo

aku kangen nulis sing nggenah. kamangka yèn dipikir-pikir, piranti cumepak becik. aku mung kari ngobahké tangan, plirak-plirak rana-rene, mlaku-mlaku, ngrakit tembung dadi ukara, ukara dadi pada, lan tulisan jangkep bisa karipta.

patrapku saiki wis kaya béda.

wis suwé ora nulis nang blog iki. jan-jané ya kangen bisa nulis perkara-perkara ora mbejaji ning tetep wigati. aku lagi ewuh dening sawetara gawéan. ana gawéan sing kepenak, lan akèh sing ora kepénak.

sing tak anggep kepénak iku ya mung perkara wikibooks. aku lan kanca-kanca ing wikipédia jawa lagi ngajoaké marang yayasan wikimédia supaya nggawé wikibooks jawa. isih akèh sing kurang. bèn bisa cepet disetujoni kudu wis akèh isiné. usulan iki uga isih mlebu perkara kang nunggu pasetujoné wong akèh ing voting metawiki.

tak pikir, upama buku2 jawa wis akèh ora kababar (terbit) lan dicithak, bisa tetep urip ing ndonya internèt. kanggo sing minat arep nyengkuyung, urun2 tulisan siji loro (sokur yèn malah akèh) sumangga mampir ing inkubator pustakawiki jawa.

tak tau

pungkasan dina iki, tlapukan mataku sisih kiwa mung kedhuten waé. ati ya
rasané lungkrah kamangka minggu iki isiné kebak gawéyan. arep mlayu ora
ngerti kudu mlayu nandi, mesthiné yèn mlayu ngono waé aku bakal
diundamana dèning wong akèh.

maca pawarta kongres sastra jawa ka-pindho ing semarang, marai aku
kepéngin mèlu, nanging aku ora nduwé wektu. mémangé aku sastrawan? ha ha
ha ha... rasané tulisanku mung isi sampah.

nalika aku wingi mlaku-mlaku nang taman ismail marzuki, aku nemu buku
kang ngemot roman panglipur wuyung loro. katoné aku lagi jodho karo
roman panglipur wuyung akhir2 iki, dadi wis ana 4 novel picisan jawa
sing wis tak duwèni. lumayan, sapa ngerti mengko aku bisa melu nguripké
sastra jawa. mémangé aku sapa?

sedina ya mung ngéné iki. lagi mau aku milang-miling jatah tulisanku. tetep waé durung bisa nulis. aku malah nulis nang wikipedia. sithik. ora akèh.

sedina ya mung klontang-klantung ora jelas. sejatiné akèh sing nang sirah. rasané kaya wis arep wutah tekan ngendi2. gawéan rana-gawéan réné mung marai bingung.

blogi

blogger lagi semrawut. gara-gara ganti format, aku isih bingung piyé
carané ngaksès. aku njajal iki nganggo e-mail. maklum, browserku
kepétung lawas.

akhir2 iki, rasané kaya kurang wektu. aku kangen ngalamun kanthi jenak.
kaya dina2 wingi, dina iki akèh janjian karo manungsa2 liya.

hm... gawean lagi akèh, rasané malah kaya ora bisa mikir. kiwa tengen kebak pangangen. buku sing kuduné rampung tak waca dina iki uga ora bisa. kantor lagi akèh sawetara urusan, sing kayané, ora keconggah pikiran. aku kaya ngranggèh geni nganggo tangan nglegena. tanpa apa-apa.

coba mikir. ayo mikir!

ora. aku ora bisa mikir.

nelpon wong, dijak ngobrol!

lagi males ngobrol.

nongkrong nang kafé!

dhuwité kudu ditabung.