mangkat gasik menyang jakarta. amarga durung sarapan, tuku gedhang godhog sik nang cedhak palem semi. regané 2500 rupiah. numpak bis 62. kaya biyasané, turu. tangi rada kebablasen. mudhun benhil. mampir indomaret tuku permèn. numpak ojèk. tekan kantor lan isih tetep luwé.

tangi turu udan deres. jingglang ngocèh ésuk2. mangkat kerja mèlu rina, sing nyetiré blusukan nang pinggiran. tekan palem semi, ganti numpak bisa mayasari 62. untung ora bocor, biasané bis iki sok bocor yèn udan. sadawané dalan, aku ngrungokaké pengajiané kyai imron jamil. tekan kantor, absèn sik terus pesen wédang jaé nang warung ngarep. nyrutup wédang sinambi ngrungokaké 'tak kira dina iki bakal udan' sing dinyanyèkaké déning sondre lerche. Pas

udan gawé tipak béda tumrap barang sing béda. dalan-dalan padha teles. akèh manungsa sing milih mlungker kemul sarung. udan uga nyangking klawung utawa pelangi. pungkasan aku weruh klawung nalika ing melbourne wingi, pas ing sa dhuwuré iklan koran ing pojok collins street. katoné énak udan2 ngéné iki nongkrong nang kafé-kafé sing sumebar ing kutha iku. udan uga gawé pepinginan perkara panganan dadi béda. umumé, wong2 jawa sing asli ndésa seneng karo téla anget, uwi, gorèngan, gatotan, lan liya2né. ing cedhak omah, sing paling pas yaiku srabi. apa becike gagé tuku srabi ya?

urip ing jakarta kuwi kaya mbuwang wektu. mangkat-mulih kerja butuh 2 jam. ngrembug perkara wektu, jaman nalika uripku isih seneng nglangut sinambi nyawang njaba cendhéla, iku uga mbuwang wektu. dadi kelingan jaman liyané manèh nalika sinau filsafat, aku saiki iki kaya déné manungsa industrialis ala marcuse. aku naté nyingkiri pagawéyan amarga pamikiran iki. lan wewayangan iku teka manèh. aku isih durung ngerti uga, tekan wanci iki, nanggepi wektu sing sansaya runcit.

rasané. Lagi bosen. nonton tv, pencat pencèt rémot, film2 kriminal.

Nglangut

Ndeleng hamster muter2 nang ruwangan tanpa rowang

jadwal acarané sing mengko nang ustrali wis tekan. katoné padhet. rada aras2en mangkat nyang melbourne. nanging, aku pengin uga ketemu salju (haiyah, ndesané kebukak). ngomong2 masalah ndesa, pas dina senèn wingi aku nemu kembang semboja kelopak enem. tekan kantor, dak pamèraké karo mas sius. aku isih kelingan. jaman mbiyèn, nalika ing saréyan (kuburan), aku asring golèk kembang semboja kelopak enem. umumé, kembang semboja iku kelopaké lima. cah-cah - lan uga aku - padha ndèlèhaké kelopak mau ana ing buku. jaréné bèn pinter. kanyatané? blas ora nyambung.

bar nemu tulisan seka majalah kejawèn terbitan balé pustaka (taun 1935): Tiwas dening anggènipun tapa. Ing dhusun Kagokên, bawah asistèn wêdana Gatak, Surakarta, wontên tiyang kalih kakang adhi, sami anakipun kapala dhusun Kagokan. Sadhèrèk ingkang sêpuh cariyos badhe tapa mêndhêm, adhinipun ingkang kapurih mêndhêm, sakawit botên purun, nanging sarèhning dipun pêksa, inggih dipun pituruti. Enjingipun pêndhêmanipun dipun tuwèni, pinanggih taksih gêsang, nanging ingkang wontên pêndhêman nalika sumêrêp dipun tuwèni malah muring-muring, gadhah panêdha sampun dipun tuwèni malih. Wusana sanès dintên ing ingriku wontên ganda botên eca, sakawit dipun kintên bathang tikus. Sarêng wontên sagawon ngêmbus-êmbus dhatêng papan pêndhêman, adhinipun sawêg èngêt, pêndhêman lajêng kadhudhuk, kakangipun pinanggih sampun pêjah. Miturut papriksan doktêr, pêjahipun jalaran kêplêpêgên.

sambel tomat

parkir utek dhisik. sawisé nyunting tulisan2 basa indonesa kesuntik jargon2 inggris, rasané perlu lerem ing antarane larikan basa jawa. sinambi mangan marning pedhes olèh2é weny seka surabaya. perkara pedhes2an, aku dadi kelingan jaman nang pesantrèn. seminggu mulih pindho. mulih ing tengah minggu iku kanggo njupuk sambel racikané ibu. gandhèng wis kangen tenan karo sambel trasi versi ibu kuwi, setu wingi aku nyoba gawé. lunga menyang pasar, blanja lombok abang, godhong salam, gula klapa, tomat, lan trasi. ora persis, mung mirip. sambelé ibu luwih legi. racikané digodhog dhisik. versiku, tak gorèng waè. gula jawané luwih akèh. bojoku sing biasané mèlu nganggo sambel ijo gawéyanku, rong dina wingi ketoké kurang minat ha ha ha ha. wis lumrahé dadi wong gunung, aku luwih seneng panganan legi, klebu sambel sing sak mesthiné pedhes.

wah, jebul blogger saiki rada minimalis. aku arep nyoba aktif maneh

warung kopi ngarep kantor iku dadi cangkurkan saben soré (lan uga awan). wong-wong ngobrol ora jelas, ngalor ngidul, ngétan ngulon, munggah mudhun. nah, ana kalané, obrolané ngancik tekan crita dolanan jaman cilik. playon ing antarané udan, pedhang2an nganggo manggar, prosotan nganggo mancung, gawé gèthèk seka debog, tulup2an, bèkel, lan sapunanggalané.
cah2 sing gedhé ana kutha sok gumun. "emang itu masih ada? aku dengernya dari bokap kalau cerita tahun 40-an."
rada anyel njawabé. pikiré wong kuwi, critané kaya jaman laskar pelangi waé. nanging kanyatané pancèn mangkono. yèn wayah udan ngéné iki, wong2 tuwa padha wanti2 supaya ora dolan menyang kali. wedi banjir mengko klelep nang kedhung. kanyatané, wong2 tuwa kuwi ya ora digugu ujarané lah wong banyu kali lagi kebak2é lan mesthiné nyenengaké y`en ora pas wayah udan. yèn pas dolan nang kali, sakliyané dolanan pasir uga golèk urang. ngepasi pas supit (sunat), biasané cah2 padha pépé manuk ing watu2 panas. rasané gatel2 piyé. halah

dina mau, wiwitan aku mangkat kerja seka omah anyar nang perumnas 1 karawaci. panggonan sing cukup kutha, kanggoku lan bojoku. aku lan bojoku, biasané pindhah omah ya mung pindhah waé. nanging, amarga wingi éntuk titipan supaya golèk dina sing becik, pungkasané manut-manut waé. wis dadi lumrahé wong jawa yèn arep ngangslupi omah anyar kuwi kudu digathèkaké dina pasaran sing sreg. ndilalah, wetoné bojoku ngepasi minggu wingi kuwi. dadi sisan ndéné. ngangkut2 barang wis diwiwiti dina setu. lan mbenginé, wong saomah lagi resmi mlebu manggon ing ngomah kuwi.
kanggo sing ora ngerti, mesthiné nganggep aku lan bojoku mlebu omah mau dina setu. nanging, pètungan jawa iku béda. awané pancèn setu, nanging wiwit maghrib, dina wis ganti dadi minggu. wong jawa nganggep (kaya déné tanggalan sing nganggo pètungan mbulan liyané) yèn gumantiné dina iku ngepasi nalika rembulan wis wiwit katon. dadi setu mbengi iku wis kepétung dadi minggu.
perkara golèk ngerti dina kuwi apa kuwi, saiki wis ora angel manèh. aku uga wis gawé program nganggo php sing bisa kanggo golèk dina. nang internèt uga wis akèh sing bisa kanggo golèk dina.
aku dadi kepikiran, piyé yèn nyithak dhéwé waé tanggalan sing lengkap kanthi tanggalan jawa lan uga wukuné sisan.

panasé lagi ngathang-athang. "seperti di arab," jaréné bakul siomay. kamangka, panas dina iki isih lumayan. "sudah dua hari ini, panasnya gak segitunya," ukarané sopir taksi èksprès esuk mau, nalika aku numpak seka slipi tumuju kantor. dina iki, aku ngantor rada telat. sawisé numpak ojèk tekan summarecon kanggo njupuk dhuwit, aku banjur numpak angkot jurusan malabar, mudhun ing prapatan sing tumuju menyang pam. wis patang sasi iki nunggak mbayar banyu. bar kuwi, lagi nang omah tongkol sing arep dibangun. perkara kana-kéné banjur lagi mangkat. tekan kantor, gawéyan wis numpuk bruk.

kaya dene campursari jawa sing klebonan dhangdhut, ing kendhang kempul banyuwangèn uga kesrawungan aliran 'koplo'. lumrahé aku luwih seneng karo lagu kendhang kempul sing temenan, sing orisinil. jarene otentik, dudu sing fusion. nah, iki lagi ngrungoake lagu seka radio suara jawa suriname (dj sakimin), judhule 'aja cilik ati' sing nyanyi catur arum. kaya lumrahé lagu banyuwangi (èling2 waé tembang gènjèr-gènjèr), céngkoké kaya wong nelangsa. lah ing youtube waé tangané sing nyanyi tatoan, ning ya tetep suara irungé keprungu cetha.

.

Wiwit 25 desember 2010, aku pindhah seka omah ing jonggol menyang karawaci. Perkarane sepele ning wigati, bojoku entuk gaweyan nang gading serpong. Wengi iki nginep ing jonggol. Dhewe. Rasane kaya mecaki dalan sing kaliwat kanthi rasa kangen sing mamring. Wit cempeka ing ngarep omah wis ngrembuyung wohe.

esuk

Awal wulan april wingi, aku lunga menyang madura, dolan nang punjering bathik2 madura. Mbuh ngapa, katone aku kakean tugas sing magepokan karo bathik lan tenun akhir2 iki Nalika tekan pamekasan, ana langgar (mushola) cilik cedhak wong2 sing lagi mbathik. Aku dadi kelingan jaman cilik. Lumrahe, cah2 sing wis dianggep gedhe (udakara smp utawa sd kelas 5/6) nginep nang langgar. Turu kanthi bantal kayu. Sakdurunge turu, cah2 dolanan ing plataran. Mangkat turu dadi kebak crita. Ana uga kalane dolan adoh nonton ndhangdhut nganti tangga desa , mlaku ngliwati sawah, nyawut woh2an ing kebonan, gelut karo wong liya desa.
Nalika aku matur bapak yen arep turu nang langgar, bapak katon sumringah. Mesem. Aku mangkat karo nur kirom. Nanging, piye maneh aku pancen dudu bocah sing tatag. Wayahe mangkat turu, aku ora kuwat karo lemut lan adheming hawa. Kanthi krukup sarung, aku mulih. Dhodhog lawang. Ibu mbukak lawang. Lan pancen, wong2 ngomah nunggu aku mulih amarga wis ngira yen aku ora bakal kuwat.

lagi nemu tulisan goenawan mohamad sing kapacak dadi bebuka ing novel wong njaba déning mas revo. sumangga maos: http://goenawanmohamad.com/esei/bebuka-kanggo-novel-%E2%80%9Cwong-njaba%E2%80%9D.html

lagi waé ngunggahaké daftar koleksi lukisan pak raden. panjenengan bisa mirsani coretan-coretan priyayi sing asma asliné suyadi iki ing situs http://pakraden.org . wicarané andhap asor. senengané ndongeng lan cedhak karo cah cilik. béda banget karo solah tingkahé pak raden ing serial tv si unyil. jaré kancaku, pak radèn iku pas banget kanggo nggambaraké 'donya iki panggung sandiwara.' pak raden dudu priyayi sing mubra-mubru ing bandha. omahé cedhak ing pusat front pembela islam sing asring bengak-bengok kaé.

ora ngerti yuswané pira. tlapukan mata sing siji wis ora bisa mbukak. "kula ditundhung saking ngomah, dikon mulih ting malang, kènjèran," ibu tuwa mau ndhepoprok ing pojok angkot legok-pos, tangerang. pancèn, langit katon surem ésok mau, nanging ora sesurem sesawangan ing angkot werna kuning iku.
angkot miyak dalan sing gemruget ing antarané macet lan dalan rusak amarga trek-trek pasir. nétrané kembeng. nalika mèh tekan islamic center, awakké nganti ambruk sedéla. "sekawan dinten kula mboten nedha," swarané alon banget. kupingku kudu dicedhakaké nganti mèh nèmpèl lambéné. wong wadon tuwa nganggo jarik mau katon ndremimil, ndonga lan nyeluk asmaning Gusti.

pikiran lagi bunek. cupet.